صفای خاطر دل ها ز درد است

ﻗﻠﺒﻢ ﺑﻪ ﻫﻮﺍﯼ ﺗﻮ ﺗﻼﻃﻢ ﺩﺍﺭﺩ ﺑﺎ ﺧﯿﺰﺵ ﻣﻮﺟﻬﺎ ﺗﻔﺎﻫﻢ ﺩﺍﺭﺩ ﺑﮕﺬﺍﺭ ﺑﮕﻮﯾﻨﺪ ﮐﻪ ﻋﺎﺷﻖ ﮐﻮﺭ ﺍﺳﺖ ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﭼﮑﺎﺭ ﺑﻪ ﺣﺮﻑ ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺍﺭﺩ

وای بر من تو همانی که امیدم بودی ؟ تو همان چشم سیه دلبر افسونگر من ؟ هرچه کوشم مگر این حادثه باور نکنم میدود یاد خطاهای تو در باور من

لبریز غزل بیا همی آهسته چون آیه بخوان مرا کمی آهسته آهسته مرا رها بکن از سر عشق تا در تو رها شوم دمی آهسته

دلگیرم از تمام خودم ، از زمان ، زمین از تو همیشه مثل خودم با دلم عجین این روزهای بی غزل این روزهای تلخ می خواستم کنار تو باشم فقط همین !

تو گفتی با منی ؛ من تار و تو پود ولی در با تو بودن دل نیاسود دلم ، بغضم ، غرورم را شکستی ببینم ! این کجایش عاشقی بود ؟

نداند کسى جز من و روز و شب که بر من چه روز و چه شبها گذشت چه حاصل ز دیروز و امروز من ؟ که این هر دو در فکر فردا گذشت

ندیدی چشم غمگین و تر من تو رفتی و نشد این باور من به پایت می نشینم تا بیفتد دوباره سایه ی تو بر سر من

ارباب شده ، گرفته یک برده دلم عمریست کشیده دور من نرده دلم چندیست که فکر میکنم حتی عشق چیزیست که از خودش در آورده دلم

یک عمر قفس بست مسیر نفسم را حالا که دری هست مرا بال و پری نیست حالا که مقدر شده آرام بگیرم سیلاب مرا برده و از من اثری نیست بگذار که درها همگی بسته بمانند وقتی که نگاهی نگران پشت دری نیست

نمیدونی چه کاری با دلم کردی نمیدونی چه غمگینم نفهمیدی نمیشناسی منو از من چقدر دوری تو این روزا چه بی رحمانه مغروری

ﺷﺒﻲ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﻪ ﺩﻳﺪﻡ ﺩﻟﻢ ﮔﺮﻓﺖ ﺍﺯ ﻓﮑﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻗﺪ ﻧﮑﺸﻴﺪﻡ ﺩﻟﻢ ﮔﺮﻓﺖ ﺍﺯ ﻓﮑﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎﻝ ﻭ ﭘﺮﻱ ﺩﺍﺷﺘﻢ ﻭﻟﻲ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﻡ ﻧﭙﺮﻳﺪﻡ ﺩﻟﻢ ﮔﺮﻓﺖ

ﺩﻟﻲ ﺑﻲ ﺗﺎﺏ ﻣﻲ ﺧﻮﺍﻧﻢ ﺗﻮ ﺭﺍ ﻣﺜﻞ ﺷﻌﺮﻱ ﻧﺎﺏ ﻣﻲ ﺧﻮﺍﻧﻢ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻛﻨﺎﺭ ﺟﻮﻳﺒﺎﺭﻱ ﺍﺯ ﻏﺮﻝ ﺑﺎ ﺳﺮﻭﺩ ﺁﺏ ﻣﻲ ﺧﻮﺍﻧﻢ ﺗﻮ ﺭﺍ

جان رفته ولی زخم وفایت نرود تاثیر طلسم چشم هایت نرود فرشی ز دل شکسته انداخته ام آهسته بیا ، شیشه به پایت نرود

ﺁﺑﺎﺩ ﺗﻮ ﺑﻮﺩﻡ ﻭ ﺧﺮﺍﺑﻢ ﮐﺮﺩﯼ یک ﺯﻧﺪﻩ ﮐﻪ ﺗﻮ ﻣﺮﺩﻩ ﺣﺴﺎﺑﻢ ﮐﺮﺩﯼ ﺑﺎ ﺷﻮﻕ ﮐﺒﻮﺗﺮﺍﻧﻪ ﺗﺎ ﺧﺎﻧﻪ ﺗﻮ ﻫﺮﺑﺎﺭ ﮐﻪ ﺁﻣﺪﻡ ﺟﻮﺍﺑﻢ ﮐﺮﺩﯼ

دلم دلگیره این روزا تنم دلتنگ موندن نیست دیگه دلواپس روزو به تاریکی رسوندن نیست