من آن رودم که تنها آب دارم ، نگاهی خسته و بی تاب دارم من عشق نور دارم در دل اما ، فقط تصویری از مهتاب دارم

بمان بامن که من بی تو صدای خسته دربادم دراین اندوه بی پایان بمان تنها تو در یادم نمیدانم چرا غمها نمی دانندکه من سلطان غمهایم بیا ای دوست بامن باش که من تنهای تنهایم

خستم از لبخند اجباری خستم از حرفای تکراری خسته از خواب فراموشی زندگی با وهم بیداری

آدما همیشه مهربون نمیمونن یه جایی خسته میشن و تلافی همه چیزو در میارن

گاهی حس میکنم روی دست خدا مانده ام خسته اش کرده ام خودش هم نمیداند با من چکار کند

همین امروز یا فردا تو را از دست خواهم داد چگونه بگذرم از تو بگویم هرچه باداباد ؟ مگر هر قصه ی شیرین شبی پایان نمیگیرد ؟ و تو آن قصه ای هستی که بی آغاز میمیر

وقتی خسته میشم از زندگی دلگیر میشم از خودم که فراموش کردم خدایی را که نه خسته میشود و نه فراموشم میکند

به نفسهای خسته ام نگاه نکن؛ تو را که داشته باشم تمام دنیا رو پیاده میدوم

میخواهم و می خواستمت تا نفسم بود می سوختم از حسرت و عشق تو بَسَم بود

ای بی وفا ز داغ تو در دل شرر فتاد وز دیده اشک غم ز محبت ثمر فتاد جورم چنان بدل بنمودی که قلب من گردیده پاره پاره و از تن بدر فتاد

طبیبان بر سر بالین من اهسته می گفتند که امشب تا سحر این عاشق دل خسته میمیرد به هر جا میرود طابوت من غوفا به پا خیزد چه سنگین می رود این مرده از بس ارزو دارد

به نفسهای خسته ام نگاه نکن؛ تو را که داشته باشم تمام دنیا رو پیاده میدوم

ای کاش نگاه خسته را خوابی بود / یا در شب بی ستاره مهتابی بود ما مثل دو کاج دور از هم هستیم / ای کاش که بین من و تو تابی بود

آمد بهار و حیف که ما را بهار نیست وین جرعه ها به کام دلم خوش گوار نیست گفتم بهار آمد و پر شد جهان ز گل دیدم که یار نامد و گفتم بهار نیست

سینه ام یک دفتر تا خورده است واژه هایش خیس و سرد و مرده است من نمیگویم ولی انصاف نیست دوریت گویی دلم را برده است

فریبم داد و با من حقه ها کرد خودش را در نگاه من خدا کرد همین که در دلم یکتاترین شد مرا با بی کسی هایم رها کرد