هیچ وقت شعار نداده ام ، که به زور باید لبخند زد بعضی وقت ها باید تا نهایت آرامش گریست آن گاه است که تبسمی میهمان لبانت می شود که زیباتر از رنگین کمان بعد از باران است

تقدیم به تو که زبان می گشایی رگ های فروبسته ی هزار پرسش بی امانم را پاسخ می گویی و هجوم بی امان نفس هایت  دفتر پر برگ ندانسته های اندیشه ام را صفحه به صفحه بر باد می دهد ای آشنا ! با من سخن بگو

عشق تو تعطیلی نداره ؟ به فکر خودت نیستی فکری به حال خستگی ما بکن ما هر روز تا دیر وقت خرابتیم !

حدیث عشق من و تو حدیث ابر بهاریست تو از قبیله لبخند من از قبیله اندوه فضای فاصله صد آه فضای فاصله صد کوه تو از سپیده و نوری من از شقایق گلگون

تو گفتی از دلتنگی ام برایت بنویسم اما فکرش را نکردی دفتر دلتنگی هایم در قلبت جا نمی گیرد

پاییز از زمستون غمگین تره چون بهارو ندیده ولی من از پاییز غمگین ترم چون خیلی وقته تو رو ندیدم

ای که یک دم فارغ از یاد رقیبان نیستی هیچ عیبی نیست مرا یاد کنی من که روزی گل صحرای رفیقان بودم

توی ساحل روی شن ها قایقی به گل نشسته یکی با چشمون گریون گوشه ای تنها نشسته نگاه پر اضطرابش به افق به بی نهایت ساکته اما تو قلبش داره یک دنیا شکایت

کاش می شد در غروب آفتاب بی صدا با سایه ها کوچید و رفت

سکه ی زندگیم شیر ندارد اما همین خطی که مرا به تو وصل نگه می دارد را دوست دارم

حقیقت دارد که من می توانم با شعرهای تو با باران مشاعره کنم و بند نیایم

من که نباشم دنیا یک من کم دارد تو که نباشی من یک دنیا کم دارم

این عصرهای بارانی عجـیب بـوی نـفس هـای تـو را می دهـد گـوئـی تـو اتـفاق می افـتی و مـن دچـار می شـوم تـمام مــن دارد تـــو می شـود

گاهــی فکـر می کنم کــار تـــو ســـــخــــت تر از مـــن است مـن یـــــک دنـــیا دوستت دارم و تو زیر بـار این همــــه عشـــــق قــــد خـم نمی کنی

وقتی که تو نیستی دنیا چیزی کم دارد مثل کم داشتن یک وزیدن ، یک واژه ، یک ماه من فکر می کنم در غیاب تو همه خانه های جهان خالیست

دلم می خواهد کسی باشد خوب باشد ، مهربان باشد ، بس باشد و همه ی این بودن هایش فقط برای من باشد فقط برای من