دلم خون شد غریبانه عذابم را ندیدی تو قفس شد سهم من اما چه خوب آسان پریدی تو

زندگی زیباست … یک روز … یک ساعت … یک دقیقه … “هرگز باز نمیگردد” پس لطفا ؛ از جنگ بپرهیز … از خشم دوری کن … عاشقانه حرف بزن … و ؛ لبخندت را وسعت ببخش

رفتم که از دیوانه بازی دست بردارم تا اخم کردم مطمئن شد دوستش دارم و اکرد درهای قفس را گفت مختاری ترجیح دادم دست روی دست بگذارم

حس پرنده ای رو دارم که از قفس آزاد شده اما پرواز از یادش رفته

قفس یعنی دهان من، وقتی زبانم روی اسم تو قفل می شود! تمام شعرهایم بوی تو را می دهند، می گویند فراموشش کن، اما… نمی دانند تو در جانم ریشه کرده ای، انگار باید جان دهم نازنین

ببخش.. بی تو خودم را غریب میبینم به جان هرکه دلم را شکست، غمگینم

آهای مرغ عشق فخر نفروش عزیز معشوق تو هم به لطف قفس است که وفادار مانده

غرورمو ببخش حضورمو ببخش منم یه عابرم عبورمو ببخش

این  روز ها هم از دیدن رویت خبری نیست دیگر نفسم هم , نفس معتبری نیست رد میشود این روزها وتا لحظه آخر از آمدن زیبای تو اما اثری نیست ای شاه کلید همه قفل قفس ها مرغان قفس را تو نباشی که پری نیست

خدایا! مرا ببخش با دستانی گناه کردم که نامت را واضح بر آن نوشته بودی

لعنتی ببخش که نمی توانم جبران کنم این همه نامهربانی هایت را

مکانی برایت بهتر از “دلم” ندارم تنگی اش را به لطف خودت ببخش

نفس بده که برایت نفس نفس بزنم نفس به جز تو نخواهم برای کس بزنم مرا اسیرخودکردی دعایم کن افبی که آخرین نفس را در این قفس بزنم

آهای بی معرفت ببخش اگه گاهی حجب و حیام اجازه نمیده به اندازه توانت بارت کنم!!!!آره دادا

در قفس افتاده ام فکر رهایی نیستم دل به عشقت داده ام فکر جدایی نیستم

دنیا ارزش پا کوبیدن به شکمت را نداشت ببخش مرا مادر...