انسان چیست ؟ شنبه: به دنیا می آید. یكشنبه: راه می رود. دوشنبه: عاشق می شود. سه شنبه: شكست می خورد. چهارشنبه: ازدواج می كند. پنج شنبه: به بستر بیماری می افتد. جمعه: می میرد.

راه دوست داشتن هر چیز درک این واقعیت است که امکان دارد از دست برود :

عشق در لحظه پدید می آید و دوست داشتن در امتداد زمان و این اساسی ترین تفاوت میان عشق و دوست داشتن است.

‏‏اگر انسانها بدانند فرصت باهم بودنشان چقدر محدود است؛ محبتشان نسبت به یکدیگر نامحدود می شود.

دنیا آنقدر وسیع هست که برای همه مخلوقات جایی باشد، پس به جای آنکه جای کسی را بگیریم تلاش کنیم جای واقعی خود را بیابیم.

عشق مانند نواختن پیانو است، ابتدا باید نواختن را بر اساس قواعد یاد بگیری. سپس قواعد را فراموش کنی و با قلبت بنوازی.

همه دوست دارند که به بهشت بروند، ولی کسی دوست ندارد که بمیرد ... !

انسان های بزرگ دو دل دارند؛ دلی که درد می کشد و پنهان است و دلی که میخندد و آشکار است.

انسان عاشق زیبایی نمی شود، بلكه آنچه عاشقش می شود در نظرش زیباست!

همیشه هر چیزی را که دوست داریم به دست نمی آوریم، پس بیاییم آنچه را که به دست می آوریم دوست بداریم.

داستان غم انگیز زندگی این نیست که انسانها فنا می شوند، این است که آنان از دوست داشتن باز می مانند.

بازی روزگار را نمی فهمم! من تو را دوست می دارم... تو دیگری را... دیگری مرا... و همه ما تنهاییم!

مشو خودبین، که نیکی با فقیران   نخستین فرض بودست اغنیا را   ز محتاجان خبر گیر، ایکه داری   چراغ دولت و گنج غنا را

از آن بازوت را دادند نیرو  که گیری دست هر بیدست و پا را  از آن معنی پزشکت کرد گردون  که بشناسی ز هم درد و دوا را

تو نیکی کن بمسکین و تهیدست  که نیکی، خود سبب گردد دعا را  از آن بزمت چنین کردند روشن   که بخشی نور، بزم بی ضیا را

بهترین دوست ها، از لحظات سخت زندگی، برات آلبومی از خاطره های رنگی می سازند، آلبومی که هرگاه ورقش بزنی، خنده هایت، تلخی رو توی خودشون حل کرده باشند …