بارگذاری . . . کمتر از چند ثانیه
{{::'controllers.mainSite.MainSmsBankBanner2' | translate}}
تقصیر من نیست نازنین! بی خوابی های تو از سر فریادهایی ست که شعرهای من بر سرت می زنند وگرنه از دختر هزار ساله ی باران جز مشتی سکوت چیزی در نمی آید..!
آسمانش را گرفته تنگ در آغوش ابر؛ با آن پوستین سرد نمناکش باغ بیبرگی، روز و شب تنهاست، با سکوت پاک غمناکش ساز او باران، سرودش باد
بگذار بر آئینههای دستانت بوسه زنم و پیش از سفر پارهای زاد راه برگیرم … میخواهم تصویرها نقش زنم از شکل دستان تو از صدای دستان تو از سکوت دستان تو … پس آیا کمی روبرویم مینشینی تا نقش محال بزنم؟
روز قرارِ اوّل و میز و سکوت و چای سنگینی هوای هتل بود و ما دو تا افتــاد روی میـــز ورقهــــای سرنوشت فنجان و فال و بیبی و دِل بود و ما دو تا
حـــرفـــــ هــای نــاگفتــه ام را مـی شــود در سکــوتــی جــای داد و مـــن مــانده ام کــه چگـــونـــه اینهمـــه سکـوتـــــ را در دلـی خستـــه بگنجــانــم!
شب، سکوت توست روز، لبخندت. شبهایی که بی تو میگذرند از گیسوی تو درازترند.
هیچ وقـت دلِ اونــایــی که گــریــه شــون بــی صــداســت رو نــشــکـنیــد ایــن آدمــا هــیــچــکــسُ نـــدارن کــه اشــکــاشــونُ پــاک کـــنــه . . .
سکوت را میپذیرم اگر بدانم روزی با تو سخن خواهم گفت تیره بختی را میپذیرم اگر بدانم روزی چشمهای تو را خواهم سرود مرگ را میپذیرم اگر بدانم روزی تو خواهی فهمید که دوستت دارم
گاهی سکوت ؛ همان دروغ است . کمی شیک تر، روشنفکرانه تر و با مسئولیت کمتر
سراپا بال می شوم برای اوج گرفتن در خلوت سکوت تـــــو که همچون آسمانی بی حد، وسعتی برایش متصور نیست.
همیشه نباید حرف زد گاه باید سکوت کرد حرف دل که گفتنی نیست ! باید آدمش باشد کسی که با یک نگاه کردن به چشمت تا ته بغضت را بفهمد . . .
بهتمامِ لهجههای دنیا، دوستت دارم! حتا به لهجهی سکوت
سرتاسر این پهنه درد پر از سکوت است فقط قلبهای ما است که میخواند در کنار رودی از مرگ به زندگی میاندیشم
سکوت … و دیگر هیچ نمی گویم …! که این بزرگترین اعتراض دل من است به تو … سکوت را دوست دارم به خاطر ابهت بی پایانش
چه ناشیانه میمیریم، تو در خیره شدنهای هر روز من در آغوشِ سکوتِ شبها
این روزها زیادی ساکتم… حرفهایم نمیدانم چرا بجای گلو از چشمهایم بیرون می آیند…
تقصیر من نیست نازنین! بی خوابی های تو از سر فریادهایی ست که شعرهای من بر سرت می زنند وگرنه از دختر هزار ساله ی باران جز مشتی سکوت چیزی در نمی آید..!
آسمانش را گرفته تنگ در آغوش ابر؛ با آن پوستین سرد نمناکش باغ بیبرگی، روز و شب تنهاست، با سکوت پاک غمناکش ساز او باران، سرودش باد
بگذار بر آئینههای دستانت بوسه زنم و پیش از سفر پارهای زاد راه برگیرم … میخواهم تصویرها نقش زنم از شکل دستان تو از صدای دستان تو از سکوت دستان تو … پس آیا کمی روبرویم مینشینی تا نقش محال بزنم؟
روز قرارِ اوّل و میز و سکوت و چای سنگینی هوای هتل بود و ما دو تا افتــاد روی میـــز ورقهــــای سرنوشت فنجان و فال و بیبی و دِل بود و ما دو تا
حـــرفـــــ هــای نــاگفتــه ام را مـی شــود در سکــوتــی جــای داد و مـــن مــانده ام کــه چگـــونـــه اینهمـــه سکـوتـــــ را در دلـی خستـــه بگنجــانــم!
شب، سکوت توست روز، لبخندت. شبهایی که بی تو میگذرند از گیسوی تو درازترند.
هیچ وقـت دلِ اونــایــی که گــریــه شــون بــی صــداســت رو نــشــکـنیــد ایــن آدمــا هــیــچــکــسُ نـــدارن کــه اشــکــاشــونُ پــاک کـــنــه . . .
سکوت را میپذیرم اگر بدانم روزی با تو سخن خواهم گفت تیره بختی را میپذیرم اگر بدانم روزی چشمهای تو را خواهم سرود مرگ را میپذیرم اگر بدانم روزی تو خواهی فهمید که دوستت دارم
گاهی سکوت ؛ همان دروغ است . کمی شیک تر، روشنفکرانه تر و با مسئولیت کمتر
سراپا بال می شوم برای اوج گرفتن در خلوت سکوت تـــــو که همچون آسمانی بی حد، وسعتی برایش متصور نیست.
همیشه نباید حرف زد گاه باید سکوت کرد حرف دل که گفتنی نیست ! باید آدمش باشد کسی که با یک نگاه کردن به چشمت تا ته بغضت را بفهمد . . .
بهتمامِ لهجههای دنیا، دوستت دارم! حتا به لهجهی سکوت
سرتاسر این پهنه درد پر از سکوت است فقط قلبهای ما است که میخواند در کنار رودی از مرگ به زندگی میاندیشم
سکوت … و دیگر هیچ نمی گویم …! که این بزرگترین اعتراض دل من است به تو … سکوت را دوست دارم به خاطر ابهت بی پایانش
چه ناشیانه میمیریم، تو در خیره شدنهای هر روز من در آغوشِ سکوتِ شبها
این روزها زیادی ساکتم… حرفهایم نمیدانم چرا بجای گلو از چشمهایم بیرون می آیند…
{{::'controllers.mainSite.SmsBankNikSmsAllPatern' | translate}}