گاهی نه گریه آرامت میکند و نه خنده نه فریاد آرامت می کند و نه سکوت آنجاست که با چشمانی خیس رو به آسمان می کنی و می گویی : من فقط تو را دارم

بعضی ها گریه نمی کنند اما از چشم هایشان معلوم است که اشکی به بزرگی یک سکوت گوشه چشمشان به کمین نشسته

دلم عجیب گرفته مثل آن روزهای بارانی به حرمت خاطره هایت اشک میریزم و برای درخشش چشمانت دعا می کنم مثل تمام روزهای پر از سکوت سر بر زانو می نهم و بیاد لبخند محزونت بغض می کنم

چند وقتیست هر چه می گردم هیچ حرفی بهتر از سکوت پیدا نمی کنم نگاهم اما ، گاهی حرف میزند گاهی فریاد می کشد و من همیشه به دنبال کسی میگردم که بفهمد این نگاه خسته چه میخواهد بگوید

تو سکوت می‌کنی و فریاد زمانم را نمی‌شنوی یک روز من سکوت خواهم کرد و تو آن روز برای اولین بار مفهوم دیر شدن را خواهی فهمید

همه هستند و سخن میگویند اما شاید عشق کوله بار آن پیرمرد تنهاست که طلوع را تا غروب سکوت می کند

به مردی که زبان سکوت زن را بفهمد باید گفت خدا قوت

امشب بجای شعر سکوت می نویسم می خواهی بخوانی نگاهم کن

سرنوشتم چیز دیگر را روایت می کند بی تعارف این دلم خیلی هوایت می کند قلب من با هر صدا با هر تپش با هر سکوت غرق در خون یک نفس دارد دعایت می کند

فقط و فقط سکوت میکنم یک لحظه سکوت کرد و حرفش را خورد بغضی ، نفس و گلوی او را آزرد! می خواست که عشق را نمایان نکند اشک آمد و باز آبرویش را با خود برد

دردی که انسان را به سکوت وا می دارد بسیار سنگین تر از دردیست که انسان را به فریاد وا می دارد و انسان ها فقط به فریاد هم میرسند ، نه به سکوت هم

سکوت از نداشتن نیست از بزرگواری است برای همین هیچ وقت صدای خدا را نخواهی شنید

گاهی نه گریه آرامت می کند و نه خنده نه فریاد آرامت می کند و نه سکوت آنجاست که با چشم های خیس رو به آسمان میکنی و می گویی خدایا تنها تو را دارم

چقدر حرف هست و من فقط سکوت میکنم آمدنت را سکوت کردم داشتنت را سکوت کردم رفتنت را سکوت کردم انتظار بازگشتت را هم حالا نوبت توست باید در سکوت به تماشا بنشینی

گاهی باید سکوت کرد خدا خود پاسخ خواهد داد

همه اخطار ها زنگ ندارند عزیز گاهی هم سکوت آخرین اخطار است