گر قادر نیستی خود را بالا ببری همانند سیب باش تا با افتادنت اندیشه‌ای را بالا ببری.

دوست داشتن یک فنجان قهوه است که با لذت می نوشیم و عشق همان قهوه اما غلیظ تر! نوازش عاشق همان شیر است ! و عاشقانه هایش سیگاری است که پس از آن می کشیم نفس گیر اما دلچسب

زندگی جیره مختصریست مقل یک فنجان چای و کنارش عشق است مثل یک حبه قند زندگی را با عشق نوش جان باید کرد سهراب سپهری

دیروز همسایه ام از گرسنگی مرد ، در عزایش گوسفندها سربریدند

یک حبه قند در فنجان قهوه ی تلخ شیرین نمی شود دو حبه قند در فنجان قهوه ی تلخ شیرین نمی شود سه حبه ، چهار ، پنج … اصلا تو بگو یک دنیا قند در این دنیای تلخ نه… اگر تو نباشی فال این زندگی شیرین نمی شود

من شیفته ی میز های کوچک کافه ای هستم که بهانه ی نزدیک تر نشستنمان می شود و من روبروی تو می توانم تمام شعر های ناگفته ی دنیا را یک جا بگویم

بوی تو که در مشام قهوه خانه می پیچد بهار با هر چه گل و پرنده از پوست ما می گذرد تو اگر نبودی آسمان ما ستاره نداشت

در کافه ، کنج دیوار ، روبروی هم و چه خوب قهوه را نخوردیم! حرف هایت به اندازه ی کافی تلخ بود

هی کافه چی ! میزهایت را تک نفره کن … نمیبینی همــــــه تنهاییـــــــــــــــم ؟

پشت میز همیشگی، رو به صاحب کافه : روز برفی قشنگیست فقط آمده ام یک ساعت سکوت کنم و کمی هم آرامش لبخند می زند : روز برفی قشنگیست

مرا با این بالش و این دو تا ملافه و این سه تا شکلات روی میزت راه می دهی؟ می شود وقتی می نویسی دست چپت توی دست من باشد؟ اگر خوابم برد موقع رفتن جا نگذاری مرا روی میز كافه ! از دلتنگیت می میرم

عادت کرده ام تنها توی کافه ای بنشینم از پشت پنجره آدم ها را ببینم قهوه ای تلخ بنوشم و تا خانه با نبودنت پیاده راه بروم

تنهایی که تلخ باشد تنهایی که سرد باشد قهوه ات هرقدر شیرین و داغ باشد بازهم تلخ و سرد است

تلخ منم همچون چای سرد که نگاهش کرده باشی ساعات طولانی و ننوشیده باشی تلخ منم چای یخ که هیچکس ندارد هوسش را!

چای ؟ قهوه ؟ نسکافه ؟ نمی دانم! هر کدام دیرتر خنک و تمام شود تا بهانه با تـو بودنم بیشتر شود

تلخم درست مثل خنده بی حوصله مثل قهوه بی شکر مثل شکلات تلخ نگاه تو که بی رحمانه وسوسه ام می کند