چه حکایت عجیبی است هوای پاییز تنها را تنها تر می کند و عاشق را عاشق تر . . .

نشود فاش کسی آنچه میان من و توست تا اشارات نظر ، نامه رسان من و توست گوش کن ، با لب خاموش سخن میگویم پاسخم گو به نگاهی که زبان من و توست

خوش به حال ماهی ها تکلیفشان معلوم است هوایی که می شوند ، می میرند

مرد و زن ندارد به نقطه ی ما شدن که رسیدی شور انگیز ترین باش برای عاشقانه هایت میان مردمان شهر فریاد زن “دوستت دارم” و اگر کسی چشم غره ایی رفت تنها دعایش کن تا عاشق شود ، همین !

کـابوس یعنــی : خـوابـی کـه تــو در آن نباشــی . . . !

همه میگن : توش چی دیدی که عاشقش شدی ؟ آخه اینم سواله که تو میپرسی ؟ اگه قرار بود توام ببینی که تو عاشقش میشدی !

مهم نیست عمر “کوتاه” باشد یا “بلند” مهم ، نفس هایی ست که با تو “کوتاه” و بی تو “بلند” کشیده می شود . . .

“دوستت دارم” غوغا میکند به شرطی که از بین لب های “تو” آمده باشد نشسته باشد روی دل “من” . . .

گاهی وقتا یه نفر ، فقط یه نفر باعث می شه که حس کنی چیزی که تو رو روی زمین نگه داشته جاذبه ی زمین نیست . . .

جغرافیا دروغی بیش نیست ! وقتی تمام دنیای من در مساحت آغوش “تو” خلاصه می شود !

حلقه ی دستانت که بر کمرم میزنی 
زیباترین اسارت زندگی من است . . .

می پرسی : چقدر دوستم داری ؟ میخندم : جهان را متر کرده ای ؟

دنیایت را با دنیایم عوض میکنی ؟ فقط چند ساعت … میخواهم بدانم آنکه تمام دنیای من است در دنیایش چه سهمی دارم

بارها گفتم به تو : چشمها برای نگاه است اما .. تو .. هرروز با آنها .. حادثه می آفرینی . . .

دلم شادی می خواهد وسعتش زیاد نیست ، به اندازه کف دستانت دستانم را بگیر …

عمریست شبانه روز لبهایت را… لب باز نکن، هنوز لبهایت را… نه،سیر نمیشوم به چندین بوسه بر روی لبم بدوز لبهایت را…