اینکه هر سو میکشم با خود نه پنداری تن است گور گردان است و در او آرزوهای من است

عمرم چنان گذشته به سختی که مرگ را فرصت نکرده‌ام که کنم آرزو هنوز

جز ز تویی تو بگو چیست که ملک تو نیست چشم بدت دور باد چشم بد بدبویی

همره درد تو باد دولت بی‌دولتی هم تک عشق تو باد نیروی بی‌نیرویی

با رخ تو بیهدست بلعجبی چشم تو با کف موسی کرا دست دهد جادویی

روبه بازی مکن در صف عشاق از آنک زشت بود پیش گرگ شیر کند آهویی

یک دم و یک رنگ باش چون گهر آفتاب چند چو چرخ کهن هر دم رسم دویی

نازی در سر که چه یعنی من نیکوم تا تو بدین سیرتی نه تو و نه نیکویی

صدر زمانه تویی پس چو زمانه چرا گه همه دردی کنی گاه همه دارویی

نایب عیسی شدی قبله یکی کن چنو بر دل ترسا نگار رقم دویی و تویی

گلشن گلخن شود چون به ستیزه کنند در یک خانه دو تن دعوی کدبانویی

آخر شرمی بدار چند ازین بدخویی چون تو من و من توام چند منی و تویی

خرد دارد از این صد گونه اشگفت که «ولتصنع علی عینی» چرا گفت

وجود ما همه مستی است یا خواب چه نسبت خاک را با رب ارباب

نیاید در دو چشمش جمله هستی در او چون آید آخر خواب و مستی

چو از چشم و لبش اندیشه کردند جهانی می‌پرستی پیشه کردند