از غم جدا مشو که غنا می دهد به دل امّا چه غم ، غمی که خدا می دهد به دل ؟

نیازارم ز خود هرگز دلی را که می ترسم در او جای تو باشد !

من هجرِ یار دیده ام و باز زنده ام این شرطِ عاشقی نبود ، خاک بر سرم !

بلای عشق را جز عاشقِ شیدا نمی داند به دریا رفته میداند مصیبت های طوفان را !

شمعم شکفته بود که خندد به روی تو افسوس ای شکوفه ی خندان نیامدی !

ساعت عشق به سر میکوبد که زمان رفت و نیامد یارت گفتمش ساعت دیوانه بخواب تا نگاهم ندهد آزارت !

شنیدمت که نظر می کنی به حال ضعیفان تبم گرفت و دلم خوش به انتظار عیادت

آزرده دل از کوی تو رفتیم و نگفتی کی بود ؟ کجا رفت ؟ چرا بود ؟ چرا نیست ؟

گرچه می دانم نمی آیی ولی هردم ز شوق سوی در می آیم و هر سو نگاهی می کنم !

ما زخم ترین شاخه ی این جنگل خشکیم تیغ و تبری نیست که ما را نشِناسد !

سنگدل با من مدارا کن ، فراموشم مکن بر مزارم این غبار از سنگ هم سنگین تر است

دریا اگر سر می زند بر سنگ ، حق دارد تنها دوای درد عاشق ناشکیبایی است !

شهید نیستم اما تو کوچه ی خود را به پاس این همه سرگشتگی به نامم کن !

بی تو هر روز مرا ماهی و هر شب سالی است شب چنین ، روز چنان ، آه چه مشکل حالی است !

تا رفته ای ، شمار شب و روزها کنم ایام عمر من همه یوم الحساب بود !

تسبیح شیخ پاره شد و دانه دانه شد از بس که استخاره زدم تا ببینمت !