حرفی نزنی ! طاقت جنجال ندارم / بدجور شکسته ست دلم حال ندارم درهای قفس باز و دلم عاشق پرواز / از حس پریدن پرم و بال ندارم

هرگز پر طاووس کسی گفت که زشتست؟   یا دیو کسی گفت که رضوان بهشتست؟  نیکی و بدی در گهر خلق سرشتست  از نامه نخوانند مگر آنچه نوشتست / سعدی

میان عابران تنهاتر از من هیچ کس نیست / کسى اینجا به فکر این غریبه در قفس نیست دلم امشب براى خنده هایت تنگ تنگست / فقط در دستهاى گرم تو مردن قشنگست . . .

ای صاحب مال، فضل کن بر درویش  گر فضل خدای می‌شناسی بر خویش  نیکویی کن که مردم نیک‌اندیش   از دولت بختش همه نیک آید پیش / سعدی

از دیگران بریدم تا مهربان بمانی نامهربان تو رفتی با دیگران بمانی؟

با گل به مثل چو خار می‌باید بود   با دشمن، دوست‌وار می‌باید بود  خواهی که سخن ز پرده بیرون نرود   در پرده روزگار می‌باید بود / سعدی

مرگ من در این صحرای غربت حتمی است... انتظار نکش... فقط بمیر ای دل سرخوش!

گر خردمند از اوباش جفایی بیند  تا دل خویش نیازارد و درهم نشود  سنگ بی‌قیمت اگر کاسه‌ی زرین بشکست   قیمت سنگ نیفزاید و زر کم نشود / سعدی

همینکه قاصدکی را فوت کنی تا عطر نفسهایت را باخود بیاورد برای دلم کافیست!

دلم تنگ است … پرواز میخواهم؛ تا کجایش را نمیدانم؟ از زمین بیزارم …

هر دولت و مکنت که قضا می‌بخشد   در وهم نیاید که چرا می‌بخشد  بخشنده نه از کیسه‌ی ما می‌بخشد   ملک آن خداست تا کرا می‌بخشد / سعدی 

مردان همه عمر پاره بردوخته‌اند  قوتی به هزار حیله اندوخته‌اند  فردای قیامت به گناه ایشان را   شاید که نسوزند که خود سوخته‌اند / سعدی

نادان همه جا با همه کس آمیزد   چون غرقه به هر چه دید دست آویزد  با مردم زشت نام همراه مباش   کز صحبت دیگدان سیاهی خیزد /  سعدی

ترجيح ميدهم بميرم وبا تو نباشم تا اينكه با تو باشم و بفكر مردن باشم!!

علاج واقعه پیش از وقوع باید کرد   دریغ سود ندارد چو رفت کار از دست  به روزگار سلامت سلاح جنگ بساز  وگرنه سیل چو بگرفت،سد نشایدبست /  سعدی

سکوت کن! بگذار بغض هایت سربسته بماند... گاهی سبک نشوی سنگین تری