انسان، چیزی را دوست می‌دارد كه شایستگی آن را با شایستگی خویش، یكسان بداند؛ یعنی رونق آن را رونق خود و شكست آن را شكست خویش بپندارد.

از ما نیست آن که دنیاى خود را براى دینش و دین خود را براى دنیایش ترک گوید.

اگر انسان درباره‌ی هر چیز، باور درستی داشته باشد، راستی و درستی آن را درك نموده است.

تقوای خدا پیشه کنید و دینتان را با ورع و تقوا حفظ کنید.

به امام سجّاد عليه‏السلام عرض كردم: مرا از تمام دستورهاى دين آگاه كنيد، امام عليه‏السلام فرمودند: حقگويى، قضاوت عادلانه و وفاى به عهد.

خوش‏گمانى، مايه آسايش قلب و سلامت دين است.

دين را پناهگاه و عدالت را اسلحه خود قرار ده تا از هر بدى نجات پيدا كنى و بر هر دشمنى پيروز گردى.

مؤمن در سرشتش دروغ و خيانت نيست و دو صفت است كه در منافق جمع نگردد: سيرت نيكو و دين شناسى.

هر چیز دارای سیماست ، سیمای دین شما نماز است.

جز به یکى از سه نفر حاجت مبر: به دیندار، یا صاحب مروت، یا کسى که اصالت خانوادگى داشته باشد.

در شهر بد، ستم فرمانروایی می‌كند

هیچ بنده ‏اى حقیقت ایمانش را کامل نمى ‏کند مگر این که در او سه خصلت باشد: دین‏ شناسى، تدبر نیکو در زندگى، و شکیبایى در مصیبت‏ها و بلاها.

هر كس در مقابل ثروتمند به خاطر ثروتش تواضع كند دو سوم دينش از بين برود.

گسترش شهر، تا زمانی كه یكپارچگی آن را به خطر نیندازد، مجاز است

در حقيقت خداوند جهاد را واجب گردانيد و آن را بزرگداشت و مايه پيروزى و ياور خود قرارش داد. به خدا سوگند كار دنيا و دين جز با جهاد درست نمى‏شود.

غيبت كردن در (نابودى) دين مسلمان مؤثرتر از خوره در درون اوست.