تا زندگی نباشد مرگ نخواهد بود و همچنین تا مرگ نباشد زندگانی وجود خارجی نخواهد داشت .

خود كشی وقتی است كه هیچ راهی برای اشتراك معنوی با همنوعان در كار نیست .

هر كس با قوه تصور خودش كسی دیگر را دوست دارد و این از قوه تصور خودش است كه كیف می برد .

زكی ! مردن هم جدی نیست ، شاید از هر كار و هر چیز دیگری كمتر جدی باشد .

ای مرگ ، تو از كاروان خسته و درمانده زندگان را مهمان نوازی كرده آنها را از رنج راه و خستگی می رهانی .

مرگ مانند وسیله ای كه ظاهرا می تواند به عدم امكان حیات پایان بخشد ، دخالت می نماید .

مردم راهنمای مدبر و عاقل خوب می خواهند كه درد اصلی ملت را بفهمد و درمان كند .

انسان خون می ریزد ، تخم بیدادگری و ستم گری می كارد ، پس در نتیجه ثمره جنگ و درد و ویرانی و كشتار می درود .

این سرنوشت ایت كه فرمانروایی دارد ، ولی در همین حالا این من هستم كه سرنوشت خودم را درست كرده ام .

خودكشی در خمیره و سرشت بعضی ها هست و نمی توانند از دستش بگریزند .

گرسنگی فرمانده غداری است كه بیدادگری آن ، دمی ما را آسوده نمی گذارد .

انسان نه تنها حیوانی است كه آلت دفاعیه او از سایر حیوانات كمتر است بلكه راه زندگانی را هم نمی داند .

در نتیجه گوشت خواری است كه نژاد انسان فاسد شده ، پاكیزگی و سادگی نخستین خود را از دست می دهد .

انسان خودش از مرگ می ترسد ، ولی سبب مرگ دیگران را فراهم می آورد.

هیچ حیوانی بی جهت ذات و شریر نیست ، و نمی شود مگر از ناچاری ، در صورتی كه انسان درنده ترین حیوان است .

ای مرگ تو فرستاده سوگواری نیستی ، تو درمان دلهای پژمرده هستی.