خودكشی هر قدر هم مقدر باشد مثل هر امكان دیگری در زندگی ، هرگز ضرورت مطلق نیست .

انسان ، حیوانات درنده را سر مشق خود قرار داده و مانند آنان وحشی و خونخوار شده است .

شمشیر و جسمی كه شمشیر در آن فرو می رود ، به دو دنیای بیگانه تعلق دارند كه همدیگر را نمی شناسند .

خوراك یك عنصر بزرگ زندگانی است كه تاثیر انكار ناپذیری در اخلاق و روش انسان دارد .

ما بچه مرگ هستیم و مرگ است كه ما را از فریب های زندگانی نجات می دهد .

احترام به زندگانی و شكنجه و جدالی كه در نهاد آدمیزاد است را باید در نظر داشت : زیرا چیزی از آن عالی تر نداریم .

انسان چهره مرگ را ترسناك كرده و از آن گریزان است .

اگر كسی تمدن می خواهد باید وحشیگری و بی شرفی ها را فراموش كند .

كسانی هستند كه از بیست سالگی شروع به جان كندن می كنند.

علوم و اخلاق و احساسات و طبیعت دست به یكدیگر داده و به طرزی روشنی موافقت دارند كه گیاهخواری نجات دهنده نژاد آدمی زاد است .

مرگ بهترین پناه درد ها و غم ها و رنج ها و بیدادگری های زندگانی است.

هر گاه انسان پیروی شهوت و نفس اهریمنی را بنماید ، از حیوان هم پست تر است .

انسان زاده طبیعت و در نتیجه تكامل حیوانات به وجود آمده و وابستگی نزدیكی به آنان دارد .

میل غریزی انسان از دیدن كشتار و خوراك های خونین متنفر است .

بر فرض انسان جسما با حیوان شباهت داشته باشد ، ولی هرگز قوای معنوی او با حیوان طرف مقایسه نیست .

جامه مرگ ، جامه ای است كه عشوه زیبایی آن را به چیز رغبت انگیزی تبدیل می كند .