انسان روش مند از آزاداندیشی به دور است.

افراد پَست به خيرشان اميد و از شرشان امان و از به هلاكت انداختنشان ايمنى نيست.

در عشق، یک و یک می شود یک.

دانايى، ريشه همه خوبى ‏ها و نادانى ريشه همه بدى ‏هاست.

ناتوانىِ همراه با خير بهتر از توانمندىِ در خدمت شر است.

گوشه گیری و کاهلی، روش کسانی است که می گویند: آنچه را که من نمی توانم کرد دیگران می توانند.

همه چیز کشف شده است، مگر چگونه زیستن.

بهترين جوانان شما، جوانى است كه خود را شبيه ميانسالان كند و بدترين ميانسالان شما، كسى است كه خود را شبيه جوانان كند.

وقتی ثروتمندان جنگ به پا می کنند، این فقرا هستند که می میرند.

خوبى كننده بهتر از خودِ خوبى و بدى كننده بدتر از خودِ بدى است.

زمانی که (توهم جاودان بودن) را از دست بدهی، زندگی هم معنایش را از دست می دهد.

خوبى و بدى جز با مردم شناخته نمى ‏شوند. پس اگر مى‏ خواهى خوبى را بشناسى، خوبى كن تا اهل آن را بشناسى و اگر مى ‏خواهى بدى را بشناسى، بدى كن، تا اهلش را بشناسى.

بشر هیچ نیست، مگر آنچه از خود می سازد.

کار جهان بر این مدار است که گویی تمام آدمیان، چشم بر رفتار هر یک از افراد دوخته اند و روش خود را طبق رفتار همین یک نفر تنظیم می کنند.

کسی که دروغ می گوید و با گفتن اینکه همه ی مردم چنین نمی کنند، برای خود عذری می تراشد، کسی است که با وجدان خود بر سر ستیز است.

شما آزاده اید؛ راه خود را برگزینید؛ یعنی بیافرینید.