آرزوی زینبه با هزار غم و محن که تو روز تشییع بشه بدن امام حسن ای خدا تو مدینه غصه بی اندازه شد بین اشک و آه بدن تشییع جنازه شد

از غم بی یاریم خون بر دل یاران شده جسم از گل بهترم باتیری گلباران شده تا قیامت صبر من شد عیان ازقبر من

من امام مجتبى ریحانه پیغمبرم از چراغ انجمن در انجمن تنها ترم من غریب خانه ام در وطن بیگانه ام

هر مرد راست محرم دل همسرش، ولى غربت ببین که همسر او گشته قاتلش از زهر، پاره پاره و از صبر، ریزریز قرآن برگ شهادت بود دلش

بی بهره از فروغ ولایت تو یا حسن مشمول این حدیث پیمبر نمی شود فرمود دیده­ای که کند گریه بر حسن آن دیده کور وارد محشر نمی شود

غم ِ غم می خورم و غم شده مهماندارم غیر غم کس نبود تا که شود غمخوارم پاره پاره جگر از میخ در و مسمارم تیر باران شده از کینه تن و تابوتم شهادت کریم اهل بیت تسلیت باد

اى کریم اهل بیت علیهم السلام قلب اندوهگینمان در عزاىت ، دیدار و شفاعتت را در قیامت مى طلبد تا طعم بخشندگى تو را دریابیم

ای کریم آل طه ! باور کنم، تشییع غریبانه پیکرت را در هجوم بی امان نفرت و کینه؟ شهادت دومین نور ولایت، صاحب کرامت و شفیع قیامت امام حسن مجتبى علیه السلام ، را تسلیت مى گوییم

هر که بشنیده صداى مجتبى تا ابد شد مبتلاى مجتبى سال ها بهر حسین باید گریست تا کنى درک عزاى مجتبى شهادت امام حسن مجتبی تسلیت باد

اى دل خون شده ایّام عزاى حسن ست کز ثَرى تا به ثریّا همه بیت الحزن ست پیرهن چاک زنم در غم آن گوهر پاک گز غمش چاک ملک را به فلک پیرهن ست

در تاب رفت و طشت طلب کرد و ناله کرد و آن طشت را ز خون جگر باغ لاله کرد یا رب به اهل بیت ندانم چسان گذشت آن روز شد عیان که رسول از جهان گذشت رحلت پیامبر و شهادت امام حسن مجتبی تسلیت باد

برای صیقل روح و روان ها به دل دریائی ازایمان نشانیم برای اولین مظلوم عالم بسی خون دل ازچشمان چکانیم هزاران لعنت و نفرین بسیار به قاتل های مولا مان رسانیم

به فرق نازنینش کی اثر می کرد شمشیر یقینا ابن ملجم وقت ضربت یا علی گفت

یک عمر تماشای دری خون آلود یاد آوری حادثه ای سرخ و کبود کم کم به علی بال پریدن میداد ای تیغ نیازی به حضور تو نبود

دل را ز شرار عشق سوزاند علی(ع) یک عمر غریب شهر خود ماند علی(ع) وقتی که شکافت فرق او در محراب گفتند مگر نماز می خواند علی (ع)

خداحافظ ای نخــــــــل ها چاها دگر نشـــــنوید از علـــــــــی آه ها که شام علــــــــی گشته دیگر سحــــــر که امشــــــــب رود نزد پیغمـــــــبر