این روزها ساکت که بمانی می رود به حساب جواب نداشتنت عمرا اگر بفهمند داری جان می کنی تا احترامشان را نگه داری

همیشه سکوت نشانه رضا نیست گاه سکوت یعنی اما یعنی اگر یعنی هزار و یک دلیل که دل می ترسد بلند بگوید برای از دست ندادنت

هـمـانـگـونـه کـه آمـدم از خـیـالـت پـاک مـی شـوم! آرام ، بــــی صـــــدا ، بــــی چــــــراغ قـــول می دهـــم ذره ای صـدای رفـتـنـم آرامـش سکـــــوتت را برهم نزند!

این حرف های تلخم را بخوان از این به بعد تنها به اعتراف ” سکوت ممنوع لب هایم ”  لبخند خواهم زد

همیــشه سکــوت خــوب نیــست گـاهـی خُــرد می شــوی زیـر بـار حــرف هـای نـگفتــه غافــل از اینکـــه بـــه تـــو تـهمـــت بـی جنـبگی می زنند

صدای نفس هایت تمام امواجم را برای شنیدن درونت به سکوت می کشاند

گاهـــــی ســکــوت یـعـنـــی کــلــی حــرف ! کــه حـــال زدنــش رو نــــداری مـــی خـــواهــم ســـکــوت کــــنـــم دیـــگــر نـــای حـــرف زدن نــــدارم

سكوت مي كنم و تو از چشم هايم فرياد قلبم را بخون

عشق عجیبی است میان من و او بودنم در کنارش به شرط نگفتن !

سکوت می کنم بگذار حرف ها آنقدر یکدیگر را بزنند تا بمیرند !

سکوت کـــن … فــریادها راه به جایی نمــی برنــد فقــط طبل رُسوائیت را می کوبــنــد

سکوت با من … بی من … همه لحظه هایم سکوت است … درد هایم از سکوت است اشک هایم از وجود سکوتیست که تمام روشنی های زندگم را تیره کرده کاش نبود نبود ومن می توانستم ان را در هیچ قسمتی از زندگیم نبینم

ﮔﺎﻫﯽ ﭼﻘﺪﺭ ﺳﺎﺩﻩ ﻋﺮﻭﺳﮏ می شویم جلوی معشوق نه  حرف می زنیم ، ﻧﻪ ﺷﮑﺎﯾﺖ می کنیم ، ﻓﻘﻂ ﺳﮑﻮﺕ می کنیم

سکوت همزاد تلخی است که در اینجا نفس می کشد تا سنگینی سال ها نبودنت را پیشاپیش بر شانه هایم احساس کنم

چه رسم جالبی است محبتت را میگذارند پای احتیاجت صداقتت را پای سادگیت سکوت را پای نفهمیت نگرانیت را پای تنهاییت و وفاداریت را پای بی کسی و آنقدر تکرار می کنند که خودت باور می کنی تنهایی و بی کس و محتاجی

سکوت و صبوري مرا به حساب ضعف و بي کسي ام نگذار دلم به چيزهايي پاي بند است که تو وفـــايت قد نمي دهد