همه مرا به خنده های باصدا می شناسند؛این بالش بیچاره، به گریه های بی صدا از اینجا احمق بودنت شروع می شود؛وقتی می فهمی موجود دیگری را، بیشتر از خودت دوست داری!!!

سخته عاشق باشی ولی هیشکی ندونه . اشکاتو زوودی پاک کنی بی نشونه  سخته دوسش داشته باشی ولی ندونه سخته نگاهش بکنی اما نخونه :(

سکوت میکنم . . . ! بوی نا میدهد این سکوت . . .  بغضم را به هیچ تاییدی حواله نمیکنم! وقتی این واژه ها آنقدر از "فاصــلـه" رشوه گرفته اند که تمام قاصدک ها را به باد مخالف میفروشند . . . !

ﺁﻏﻮﺷﺖ ﻫﻤﺎﻧﻨﺪ "ﺟﻨﮓ ﻭﯾﺘﻨﺎﻡ" ﺍﺳﺖ ﻫﺮﮐﻪ ﺭﻓﺖ ﯾﺎ ﺑﺮﻧﮕﺸﺖ ﯾﺎ ﺍﮔﺮ ﺑﺮﮔﺸﺖ ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ بود

تورا دوست دارم... نمیدانم چرا شاید این طبیعت ساده و بی آلایش من است  حد و مرزی برای دوست داشتن نمیشناسد ای تنها دلیل زنده بودنم  ای نیمه پنهان من تورا با تمام وجودم دوستت دارم

یک تلنگر کافی بود، برای اینکه بشکنم، بهرحال از مشتت، ممنون!!!

چـــــه زیباست و آرامش بخش ، حس خوابی به درازای ابدیت . . .

لبخندت را چند وقتیست ندیده ام برای دلم لحظه ای بی بهانه بخند زیباییش را از فاصله ها میفهمم

قلبم فدای عزیزی که دنیایی از دلتنگی را به امید یک لحظه دیدنش به جان میخرم

وعشق صدای فاصله هاست.صدای فاصله هایی که غرق درابهامند.نه صدای فاصله هایی که مثل نقره تمیزاند وباشنیدن یک هیچ میشوند.

فريادها مرده اند، سكوت جاريست، تنهائي حاكم سرزمين بي كسي است، ميگويند: خداتنهاست، ما که خدا نیستیم، پس چرا از همه تنها تریم؟

روزگاری شده کـه وقتی از آغوش عشقت مــیای بیرون ، باید یه زنبیلی بـذاری کــه کسی جاتو نگیره …

گفتی مرا دوست داری ، اما دوست داشتنت دو روز است ، دیروز گذشت و آخرش امروز است!

لا به لای ساز نفسهایت، پنهان می شوم اشک می شوم! تا بمانم … تا نرانی مرا …! من ”آه” می کشم و تو ”انگ” می زنی! و این غم انگیز ترین ”آهنگ” دنیاست…!

نویسم نامه ای بر بال طوطی.... فراموشم نکن ای یار لوطی.... به افتخار لوطیایی که کمن تو این زمونه

همیشه دلتنگی بود و انتظار ، همیشه لبخند بود و به ظاهر یک عاشق ماندگار امروز دیگر مثل همیشه نیست ، حس و حال من مثل گذشته نیست امروز دیگر مثل همیشه نیست ، من هم طاقتی دارم ، صبرم تمام شدنیست