شاه و گدا به دیدهٔ دریادلان یکی است پوشیده است پست و بلند زمین در آب

تیره روزان جهان را به چراغی دریاب تا پس از مرگ ترا شمع مزاری باشد

دلم به پاکی دامان غنچه می‌لرزد که بلبلان همه مستند و باغبان تنها

ای گل شوخ که مغرور بهاران شده‌ای خبرت نیست که در پی چه خزانی داری

از حادثه لرزند به خود قصر نشینان ما خانه بدوشان غم سیلاب نداریم

حضور خاطر اگر در نماز معتبرست امید ما به نماز نکرده بیشترست

از زاهدان خشک مجو پیچ و تاب عشق ابروی قبله را خبری از اشاره نیست

گر محتسب شکست خم میفروش را دست دعای باده پرستان شکسته نیست

هر کس عادت کند که به هر دلیل هر حرفی را باور کند،از صورت انسانی خارج می شود.

موسیقی ،صدای خداست.

انسان ، هر زمان از پیشامد آینده درباره ی خود اندیشید و از آن ، بیم هراس در خاطرش نشاند،آن خطر ،زودتر او را تعقیب می کند.

نیک بخت ترین مردم کسی است که کردار را به سخاوت بیاراید و گفتار به راستی.

برخی چنان سرگرم میراث علمی گذشتگانند که فرصت مراجعه به عقل خود را ندارند و اگر هم فرصتی دست آورند حاضر نیستند اشتباهات و لغزش های آنان را اصلاح و جبران کنند.

تعصب در دانش و فلسفه مانند هر تعصب دیگر نشانه خامی و بی مایگی است و همیشه به زیان حقیقت تمام می شود.

کسی که به تمرینهای بدنی میپردازد به هیچپ دارویی نیاز ندارد ،درمان او در جنبش و حرکت است.

هیچ چیز در دنیا اتفاقی نیست.