هر زمان كه از جور ِ روزگار و رسوايي ِ ميان ِ مردمان در گوشه ي تنهايي بر بينوايي ِ خود اشك مي ريزم، و گوش ِ ناشنواي آسمان را با فريادهاي بي حاصل ِ خويش مي آزارم

وقتی چهل زمستان پیشانی تو را از همه طرف احاطه و محاصره کرد و در کشتزار جمال تو چین و شیارهای عمیق حفر نمود زمانی که این پوشش جوانی غرور آمیز را به صورت لباس ژنده و کم ارزش درآورد

شکوه ِ دنیا همچون دایره ای بر روی آب است که هر زمان بر پهنای خود می افزاید و در منتهای بزرگی هیچ می شود.

زندگانی گر مرا عمری هرسان كرد و رفت مشكل ما را بمردن خوب آسان كرد و رفت

هرمملكتی در اين جهان آباد است آباديش از پرتو عدل و داد است

باغی كه در آن آب هوا روشن نيست هرگز گل يكرنگ در آن گلشن نيست

گلرنگ شد در و دشت ، از اشكباري ما چون غير خون نبارد ، ابر بهاري ما

گرچه مجنونم و صحرای جنون جای منست لیک دیوانه تر از من،دل شیدای منست

آنچه را با کارگر سرمایه داری می کند با کبوتر پنجه ی باز شکاری می کند

هرجا سخن از جلوه ی آن ماه پری بود كارِ من سودازده ، دیوانه گری بود

هر لحظه مزن در،که در این خانه کسی نیست بیهوده مکن ناله،که فریاد رسی نیست

شب چو در بستم و مست از می‌نابش کردم ماه اگر حلقه به در کوفت جوابش کردم

عیش امروز علاج غم فردا نکند مستی شب ندهد سود به خمیازه صبح

نیست پروا تلخکامان را ز تلخی های عشق آب دریا در مذاق ماهی دریا خوش است

طومار زندگی را، طی می‌کند به یک شب از شمع یاد گیرید، آداب زندگانی

آن که گریان به سر خاک من آمد چون شمع کاش در زندگی از خاک مرا بر می‌داشت