يا رب مرا ياري بده ، تا سخت آزارش کنم هجرش دهم ، زجرش دهم ، خوارش کنم ، زارش کنم از بوسه هاي آتشين ، وز خنده هاي دلنشين صد شعله در جانش زنم ، صد فتنه در کارش کنم

سرنوشت یک کشور و یک ملت و یک نظام، بعد از توده های مردم، در دست طبقه تحصیل کرده است و هدف بزرگ استعمار نو، به دست گرفتن مراکز این قشر بوده است.

چه رفت بر زبان مرا؟ که شرم باد از آن مرا! به یک دل و به یک زبان، دوگانگی چرا کنم؟ ز عمر، سهم بیشتر ریا نکرده شد به سر بدین که مانده مختصر، دگر چرا ریا کنم؟...

بشریت با همه پیشرفت هایش در علوم و فنون، در گهواره طفولیت دانش است و تا رسیدن به بلوغ کامل، راه طولانی در پیش است.

سلام بر جوانان برومندی که با سلاح علم، در سرفرازی و اعتلای کشور ـ کشور عزیز اسلامی ـ کوشا و در رسیدن به هدف های انسانی ـ اسلامی، از هیچ زحمت و کوشش دریغ ندارند.

عزیزانم،… تقوا و پاکی و پاکدامنی را پیشه کنید و نظم [را] در زندگی و تمامی مراحل آن حکم فرما سازید و با جدیت به تحصیل علوم و کسب معارف و بهره وری از استعدادهای الهی خود بپردازید.

علم همراه تهذیبِ نفس است که انسان را به مقام انسانیت می رساند .هم در علم کوشا باشید وهم در عمل و هم در تهذیب اخلاق .

من امیدوارم به یُمن برکات حضرت صاحب سلام الله علیه وروحی فداه ، این کشور ، کشور پیشرفته ای بشود : از حیث اخلاق ، از حیث دیانت،از حیث معنویات ، واز حیث همه چیزها ،مادیات وهمه چیز .

من هم می‌ميرم اما در خيابانی شلوغ دربرابر بی‌تفاوتی چشم‌های تماشا زير چرخ‌های بی رحم ماشين ماشين يک پزشک عصبانی وقتی که از بيمارستان بر می‌گردد پس دو روز بعد در ستون تسليت روزنامه

امید دارم ملت های اسلامی وملت بزرگ ایران با یک تحرک فرهنگی گسترده بتوانند مسلمانان را از فقر وتنگنای علمی در آورند .

بهار فلسفه ساده ای است برای آنکه بدانيم زمين عرصه کوچ است و غفلت آه غفلت چه دريغ مطولئ دارد

سلام بر آنان‌ كه در پنهان خويش ‌بهاری برای شكفتن دارند و می‌دانند هياهوی گنجشكهای حقير ربطی با بهار ندارد حتی كنايه‌وار بهار غنچه‌ی سبزی است‌

هوا کبود شد، اين ابتدای باران است دلا دوباره شب دلگشای باران است نگاه تا خلاء وهم می‌کشاندمان مرا به کوچه ببر، اين صدای باران است اگرچه سينه من شوره زار تنهايی است

آدم را میل جاودانه شدن از پله های عصیان بالا برد و در سراشیبی دلهره ها توقف داد از پس آدم،آدمها تمام خاک را دنبال آب حیات دویدند سرانجام انسان به بیشه های نگرانی کوچید

پیش ازتو آب معنی دریا شدن نداشت شب مانده بود و جرئت فردا شدن نداشت بسیار بود رود در آن برزخ کبود اما دریغ زهرهٔ دریا شدن نداشت در آن کویر سوخته، آن خاک بی بهار

مثل ستاره پر از تازگی بودی و نور و در دستت انگشتری بود از عشق و پاکیزه مثل درختی که از جنگل ابر برگشته باشد سرآغاز تو مثل یک غنچه سرشار پاکی زمین روشنی تو را حدس می زد