كنترل اهوای نفسانی در رمضان، آسانتر از همیشه است.

آیـــد وصـــال و هجــــر غـــم انگـــیز بگـــذرد ساقــی بیـــار باده کــــه ایـن نیز بگـــذرد ای دل به سردمهری دوران،صبور باش کــز پی رسد بهار،چو پائیز بگذرد

مستان خرابات ز خود بی خبرند جمعنـد و ز بـوی گــل پراکـــنده تـرند ای زاهــد خـــودپرســت با ما منشین مستـــان دگــــرند و خـــودپرستان دگرند

روزه، توجه به خدای متعال، ذكرها و دعاهایی كه در این ماه غالباً دلها به آنها متمایل و متوجه می‏شوند، جزو سفره‏ی ضیافت الهی است؛ از این سفره حداكثر استفاده را بكنید.

دعاهای ماه رمضان، به انسان نورانیت مضاعفی می‏بخشد.

ماه شعبان دالان و دهلیز ماه رمضان است.

رجب، بیشتر ماه نماز است؛ شعبان، بیشتر ماه دعا و روزه است.

ماه شعبان، ماه دعا و ماه عبادت است.

ماه شعبان یكی از فرصتهای مغتنمی است كه در اختیار ماست.

چه گویمت؟ که تو خود با خبر ز حال منی چو جان، ‌نهان شده در جسم پر ملال منی چنین که می‌گذری تلخ بر من، از سر قهر گمان برم که غم‌انگیز ماه و سال منی

خواهم چو راز پنهان، از من اثر نباشد تا از نبود و بودم، کس را خبر نباشد خواهم که آتش افتد، در شهر آشنایی وز ننگ ِ آشنایان، بر جا اثر نباشد

گر سرو را بلند به گلشن کشیده اند کوتاه پیش قد بت من کشیده اند زین پاره دل چه ماند که مژگان بلند ها چندین پی رفوش ، به سوزن کشیده اند

گفتا که می بوسم تو را ، گفتم تمنا می کنم گفتا اگر بیند کسی ، گفتم که حاشا می کنم گفتا ز بخت بد اگر ، ناگه رقیب آید ز در گفتم که با افسونگری ، او را ز سر وا می کنم

باور نداشتـم که چنین واگذاریم در موج خیز حادثه تنهـا گذاریم آمد بهار و عید گذشت و نخواستی یک دم قدم به چشم گـهر زا گذاریم

دارا جهان ندارد، سارا زبان ندارد بابا ستاره ای در هفت آسمان ندارد کارون ز چشمه خشکید البرز لب فرو بست حتا دل دماوند، آتش فشان ندارد

ننوازی به سرانگشت مرا ساز خموشم زخمه بر تار دلم زن که در آری به خروشم... من زمین گیر گیاهم، تو سبک سیر نسیمی که به زنجیر وفایت نکشم هرچه بکوشم...