می روی و گریه می آید مرا   ساعتی بنشین که باران بگذرد

پروانه وش از عشق تو در آتشم امشب   میسوزم و با این همه سوزش خوشم امشب !

بسته راه نفسم بغض و دلم شعله ور است   چون یتیمی که به او فحش پدر داده کسی !

مشکل از سبک عراقی و خراسانی نیست   همه با قافیه ی “عشق” مصیبت دارند…

عشق ، بازیست نه بازی که مرا مات کنی   نازنیا دل من صفحه شطرنج که نیست !

تا کی تحمل غم و تا کی خدا خدا ؟   دیگر ز یاد برده گمانم مرا خدا …

گفتی که به دلشکستگان نزدیکیم   ما نیز دلی شکسته داریم ای دوست !

از غم جدا مشو که غنا می دهد به دل   امّا چه غم ، غمی که خدا می دهد به دل ؟

نیازارم ز خود هرگز دلی را   که می ترسم در او جای تو باشد !

من هجرِ یار دیده ام و باز زنده ام   این شرطِ عاشقی نبود ، خاک بر سرم !

بلای عشق را جز عاشقِ شیدا نمی داند   به دریا رفته میداند مصیبت های طوفان را !

شمعم شکفته بود که خندد به روی تو   افسوس ای شکوفه ی خندان نیامدی !

ساعت عشق به سر میکوبد   که زمان رفت و نیامد یارت   گفتمش ساعت دیوانه بخواب   تا نگاهم ندهد آزارت !

شنیدمت که نظر می کنی به حال ضعیفان   تبم گرفت و دلم خوش به انتظار عیادت

آزرده دل از کوی تو رفتیم و نگفتی   کی بود ؟ کجا رفت ؟ چرا بود ؟ چرا نیست ؟

گرچه می دانم نمی آیی ولی هردم ز شوق   سوی در می آیم و هر سو نگاهی می کنم !