بازآ كه چون برگ خزانم رخ زردی‌‌ست  با یاد تو دم ساز دل من دم سردی‌ست گر رو به تو آورده‌ام از روی نیازی‌‌ست ور دردسری می‌دهمت از سر دردی‌ست

بر خلوت دل سرزده یک شب درآ ساغر زده  آخر نگویی سرزده, از من چه کوتاهی بگو؟  من عاشق تنهایی‌ام سرگشته شیدایی‌ام  دیوانه‌ای رسوایی‌ام, تو هرچه می‌خواهی بگو

با من بگو تا کیستی, مهری؟ بگو, ماهی؟ بگو  خوابی؟ خیالی؟ چیستی؟ اشکی؟ بگو، آهی؟ بگو  راندم چو از مهرت سخن گفتی بسوز و دم مزن  دیگر بگو از جان من, جانا چه می‌خواهی؟ بگو

به روي بخت ز ديده، ز چهر عمر به گردون گهي چو اشك نشستم، گهي چو رنگ پريدم  وفا نكردي و كردم، بسر نبردي و بردم ثبات عهد مرا ديدي اي فروغ اميدم؟

نبود از تو گريزي چنين كه بار غم دل ز دست شكوه گرفتم، بدوش ناله كشيدم  جواني ام به سمند شتاب مي شد و از پي  چو گرد در قدم او، دويدم و نرسيدم

چو شمع خنده نكردي، مگر به روز سياهم  چو بخت جلوه نكردي، مگر ز موي سپيدم  بجز وفا و عنايت، نماند در همه عالم  ندامتي كه نبردم، ملامتي كه نديدم

كي ام، شكوفه اشكي كه در هواي تو هر شب ز چشم ناله شكفتم، به روي شكوه دويدم مرا نصيب غم آمد، به شادي همه عالم  چرا كه از همه عالم، محبت تو گزيدم

وفا نكردي و كردم، خطا نديدي و ديدم  شكستي و نشكستم، بُريدي و نبريدم  اگر ز خلق ملامت، و گر ز كرده ندامت  كشيدم از تو كشيدم، شنيدم از تو شنيدم

خانه ات آباد ای ویرانی سبز عزیز من ای زبرجد گون نگین ،‌ خاتمت بازیچه ی هر باد تا کجا بردی مرا دیشب     با تو دیشب تا کجا رفتم !؟

من اینجا بس دلم تنگ است  و هر سازی كه می بینم بد آهنگ است بیا ره توشه برداریم  قدم در راه بی برگشت بگذاریم ببینیم آسمان هر كجا آیا همین رنگ است ؟

باغ بی برگی خنده اش خونیست اشک آمیز جاودان بر اسب یال افشان زردش میچمد در آن . پادشاه فصلها ، پائیز .

آسمانش را گرفته تنگ در آغوش ابر؛ با آن پوستین سردِ نمناکش. باغ بی برگی، روز و شب تنهاست،

که می‌ترسم ترا خورشید پندارند و می‌ترسم همه از خواب برخیزند و می‌ترسم همه از خواب برخیزند و می‌ترسم که چشم از خواب بردارند

به دیدارم بیا، ای همگناه، ای مهربان با من که اینان زود می‌پوشند رو در خواب‌های بی گناهی‌ها و من می‌مانم و بیداد بی خوابی در این ایوان سرپوشیدهٔ متروک بیا امشب که بس تاریک و تن‌هایم

در این ایوان سرپوشیده، وین تالاب مالامال دلی خوش کرده‌ام با این پرستوها و ماهی‌ها و این نیلوفر آبی و این تالاب مهتابی بیا ای همگناه ِ من درین برزخ

به دیدارم بیا هر شب، در این تنهایی ِ تنها و تاریک ِ خدا مانند دلم تنگ است  بیا ای روشن، ای روشن‌تر از لبخند شبم را روز کن در زیر سرپوش سیاهی‌ها دلم تنگ است