جهان بیابانی بی انتهاست و آغوش تو واحه ای بگذار بمانم…

دوستت دارم در سکوتی آرام که با لبخند تو مواج است لبخندی! به شیرینی دست هایت وقتی برای در آغوش گرفتنم منتظرند امواجی به نرمی نفس هایت! وقتی برای صدا کردنم بی تابند

به کچله میگن چراسرت مونداره میگه سرم به موحساسیت داره

عشق مانند هوا همه جا جاریست تو نفسهایت قدری جانانه بکش

هربار که کودکانه دست کسی را گرفتم گم شدم ترس من از گم شدن نیست" از گرفتن دستی است که بی بهانه رهایم کند.....

راه که میروی، عقب می مانم نه برای اینکه نخواهم با تو همقدم باشم میخواهم پا جای پایت بگذارم و مواظبت باشم میخواهم ردپایت را هیچ خیابانی در آغوش نکشد تو فقط برای منی…

برای رسیدن به کبریا باید نه کبر داشت و نه ریا

آغوش من فقط اندازه تو جا دارد و بس! باور نمی کنی؟؟؟ همین لحظه چشمهایت را ببند خیال مرا در آغوش بکش ببین لبریز می شوی از عشق! از من ببین آغوش من ‘فقط’ به اندازه تو جا دارد

آتش کشیدم زیر تمام خاطرات  نه کسی مثل او میشود  نه خودش مثل قبل  او بیخیال من شده است من هم دیگر بیقرارش نمیشوم

راه که میروی، عقب می مانم نه برای اینکه نخواهم با تو همقدم باشم میخواهم پا جای پایت بگذارم و مواظبت باشم میخواهم ردپایت را هیچ خیابانی در آغوش نکشد تو فقط برای منی…

آغوش من فقط اندازه تو جا دارد و بس! باور نمی کنی؟؟؟ همین لحظه چشمهایت را ببند خیال مرا در آغوش بکش ببین لبریز می شوی از عشق! از من ببین آغوش من ‘فقط’ به اندازه تو جا دارد

خدایا حواست ب گریه های زیر پتویم هست یا تو هم فکر میکنی خوابم..

راه که میروی ، عقب می مانم نه برای اینکه نخواهم با تو همقدم باشم میخواهم پا جای پایت بگذارم و مواظبت باشم میخواهم ردپایت را هیچ خیابانی در آغوش نکشد تو فقط برای منی…

خدایا من چه سازم ، خسته راهی درازم نه فرهادم که مرد از داغ شیرین ، نه ایوبم که با دنیا بسازم . .

نزد من که می آیی نازنین پر از آغوش بیا! اینجا مردی ذره ذره در حسرت آغوش تو جان می دهد…

همیشه شیرین نباش! فرهاد گاهی باید طعم دیگری را تجربه کند…