مؤمن را از سيمايش مى شناسيم و منافق را از نشانه هايش.

در زندگی زخم هایی هست كه مثل خوره روح را آهسته در انزوا می خورد و می تراشد .

مؤمن خوبى مى كند و مى گريد، ولى منافق بدى مى كند و مى خندد.

خداوند اجابت دعاى مؤمن را به شوق (شنيدن) دعايش به تأخير مى اندازد و مى گويد: «صدايى است كه دوست دارم آن را بشنوم» و در اجابت دعاى منافق عجله مى كند و مى گويد: صدايى است كه از شنيدنش بدم مى آيد.

مؤمن كم حرف و پر كار است و منافق پر حرف و كم كار.

تنهایی مرگبار همان عرصه ای است كه در آن بازی بر سر آزادی ، بر سر خصومت آدمی است .

مؤمن نه بدى مى كند و نه معذرت مى خواهد و منافق هر روز بدى مى كند و معذرت مى خواهد.

مؤمن از اندك خدا خشنود مى شود و بسيارش او را ناراحت نمى كند و منافق از اندك خدا ناخشنود مى شود و بسيارش هم او را خشنود نمى سازد.

مؤمن زود خشنود و دير ناراحت مى شود و منافق زود ناراحت و دير خشنود مى گردد.

وقتی انسان شهری را وداع می كند مقداری از یادگار ، احساسات و كمی از هستی خودش را در آنجا می گذارد .

اگر با اين شمشيرم بر بينى مؤمن بزنم كه مرا دشمن بدارد با من دشمنى نمى كند و اگر همه دنيا را به منافق بدهم تا مرا دوست بدارد هيچگاه دوستم نخواهد داشت.

انسانها زندگانی را پیوسته دشوار نموده ، گمان می كنند به خوشبختی خواهند رسید .

مؤمن در گرفتارى صبور است، و منافق در گرفتارى بى تاب.

سكوت مؤمن تفكر و سكوت منافق غفلت است.

انسان به نحوی با حیوانات رفتار می كند كه زندگی بر آنها دشوار تر از مرگ است.

قصه فقط یك راه فرار برای آرزوهای ناكام است