هر كس به اندازه ‏اى كه او را كفايت مى ‏كند، قناعت كند، به آسايش و نظم مى‏ رسد و در آسودگى و رفاه منزل مى‏ گيرد.

هيچ مؤمنى نيست مگر آن كه خداوند ايمان را همدم و آرامش‏بخش او قرار مى‏ دهد، چنانچه حتى اگر در قله كوهى هم باشد، احساس تنهايى نمى‏ كند.

شما قهرمان خود هستيد؛ شرافت شما بسياري از قله‌ها را فتح خواهد كرد

به راستى كه دل در درون سينه بى قرار است و به دنبال حق مى ‏گردد و چون به آن رسيد، آرام و قرار مى‏ گيرد.

پندار و انديشه‌اي كه شما در مورد خودتان داريد، بسيار مهم‌تر از پندار ديگران درباره‌ي شماست

كسى كه كارهاى خود را به خدا بسپارد همواره از آسايش و خير و بركت در زندگى برخوردار است و واگذارنده حقيقى كارها به خدا، كسى است كه تمام همّتش تنها به سوى خدا باشد.

خداوندا، دل‏ها جز با ياد تو آرام نمى‏گيرد و جان‏ها جز با ديدن تو، به آرامش نمى‏رسد.

بشر، موجود جالبي‌ست؛ چيزي را كه دارد، قدرش را نمي‌داند و دوستش ندارد و چيزي را كه ندارد، مي‌خواهد و در پي آن است

نیکی وقتی درونت ساکن شود اطمینان به سوی قلبت می آید و گناه که درونت وارد شود تردید درون سینه ات می شود

راستگويى مايه آرامش و دروغگويى مايه تشويش است.

هنگامي كه بخواهيد سبب شادي باشيد، بخشي از آن نيز به خود شما برمي‌گردد

هر که صادقانه از خدا شهادت مسألت کند خداوند او را به جایگاه شهیدان می رساند حتی اگر در بستر خود بمیرد.

تنها زماني مي‌توانيم ديگران را شاد كنيم كه خود، به اندازه‌ي كافي شاد باشيم

براستى كه خداوند براى گروهى كشته شدن را مقدر فرموده و براى ديگران مردن را. هر گروهى با همان سرنوشت كه خداوند مقدر كرده است مى رسد. پس، خوشا به سعادت مجاهدان در راه خدا و كشته شدگان در راه طاعت او.

ما چون شادمان هستيم، لبخند نمي‌زنيم، بلكه شادمانيم، چون لبخند مي‌زنيم

مهم نيست كه چه اندازه مي‌بخشيد، مهم اين است كه چگونه مي‌بخشيد