باز محرم رسید، شدم چه حیران و مست   از این همه عاشقی، دوباره‎ام مست مست   باز محرم رسید، شهر سیه‎پوش توست   دل، نگران رنج خواهر مظلوم توست

رعرش مجلس غم ارباب عالم است / مشکى بپوش اى دل شیدا محرم است   غش کرد فاطمه به خدا محتشم بس است / باز این چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است

هنگام محرّم شد و هنگام عزا، های   برخیز و بخوان مرثیت کرببلا، های   پیراهن نیلی به تن تکیه بپوشان   درهای حسینیه ی دل را بگشا، های

الا ای عاشقان دیگر، غم عالم نمایان شد   دگر غمها ز داغ او، برایم سهل و آسان شد   ز چشمم اشک می ریزد، ز قلبم خون عاشورا   سبوی عین و شین و قاف، به روی دست مستان شد

محرم شد از غم نگاهم گرفت   به سوزانترین اشک، آهم گرفت   شکست در گلو بغض سوزان من   و عطر حسین روح و جانم گرفت   فرا رسیدن ماه محرم تسلیت باد

در محرّم، مردمان خود را دگرگون می کنند / از زمین آه و فغان را زیب گردون می کنند   گه به یاد تشنه کامان زمین کربلا / جویبار دیده را از گریه جیحون می کنند

خواهم ز خدا که بی ولایم نکند  / غرق گنهم ولی رهایم نکند   یک خواسته دارم از تو حسین / در هر دو جهان از تو جدایم نکند

دوباره فصل غم اومد   ماه اشک و شبنم اومد   شهر ما مشکی به تن کرد   عاشقا محرم اومد

سالها گفتیم ما از کربلا   از شهید عشق و میدان بلا   از غمش بر سینه و بر سر زدیم   بوسه بر گهواره اصغر زدیم   باز هم گفتیم: مظلوما حسین   بی کس و بی بال و پر، تنها حسین

آقا سلام برغزل اشک ماتمت / بر مسجد و حسینیه و روضه و دمت   چندی گذشت در غم هجران اشک تو / پرمی کشید دل به هوای محرّمت

حلال جمیع مشکلات است حسین / شوینده لوح سیئات است حسین   ای شیعه تو را چه غم ز طوفان بلا / آنجا که سفینه النجات است حسین

شمیم عاطفه در کوچه ها رها شده است   دوباره هر شب من رنگ کربلا شده است   وزیده در همه جا عطر سیب حضرت عشق   قسم به ساحت گریه قسم به ساحت عشق

اردوی محرم به دلم خیمه به پا کرد   دل را حرم و بارگه خون خدا کرد   فرا رسیدن ماه محرم تسلیت باد

از زمین تا آسمان آه است می دانی چرا؟   یک قیامت گریه در راه است می دانی چرا؟   بر سر هر نیزه خورشیدی ست یک ماه تمام   بر سر هر نیزه یک ماه است می دانی چرا؟

فرمانده کل کائنات است حسین   معنای نماز و صلوات است حسین   ای آنکه برات کربلا می خواهی   در دست کرامتش برات است حسین

غم ِ زهرا مرا سوز درون داد / دم ِ حیدر به من شور جنون داد   حسین آمد به زخم دل نمک ریخت / مرا با شور عاشورا در آمیخت