لـبهـایت را می خواهـم نـه از برای بـوســه که برای درمان درد انـتـظارم آن زمان که امواج صدایت را تـبـدیـل می کـند بـــه : دوستـت دارم …

باهات میام نفس نفس تو آسمان توی قفس از اول تا آخرش دوستت دارم همین و بس

دوست داشتن تنها چیزیه که نوبتی نیست ، پس خارج از نوبت دوستت دارم

کاش واژه ی حقیقت آنقدر با زبان ما صمیمی بود که برای بیان کردن دوستت دارم ، نیاز به قسم خوردن نبود

لطفَــا زیاد دوستم نداشته باش! از آخریــــــن باری کِ دوستم داشتند تـــــــا امروز  بسیــار سخــــــــت گذشت…

رفتی  درست زمانی که   دوست داشتنت را اعتراف کردم   و هنوز مانده ام چرا همه معشوقها  میروند به راهی – به امید کسی – که شاید قرار نیست اصلا باشد

لازم نیست  مرا دوست داشته باشی من تو را به اندازه‌ی هر دومان دوست دارم

تمام میشوی ان روز که اینه ها بشکند ودیگر دوستت دارم را از من نشنوی من اما تمام نمیشوم تا حجم تمام نه های لبانت پیش میروم

گاهی اگر از خواب می‌پرم و به تو خیره می‌شوم یعنی صبح به این زودی در حد مرگ دوستت دارم.

چه فرقی می کند دوستت دارم هایت را قبلا به پای کسی ریخته باشی یا نه وقتی این تفنگ با آخرین تیرش هم مرا خواهد کشت!

دوستت دارم و هراسانم دقایقی بگذرند، که بر حریر دستانت دست نکشم و چون کبوتری بر گنبدت ننشینم و در مهتاب شناور نشوم سخن ات شعر است خاموشی ات شعر و عشقت آذرخشی میان رگ هایم چونان سرنوشت.

لذت دنیا داشتن کسى ست که دوست داشتن را بلد است به همین سادگى …!

گاهى براى روزهاى تلخ بى حوصلگى یک بوسه بوى خوش یک پیراهن و یا شنیدن یک دوستت دارم ساده یک جور خوبى حال آدم را عوض مى کند

ملافه را می تکانم از پنجره چند حرف از دوستت دارم هایت به کوچه می ریزد چند حرف را باد می برد می ماند فقط اسمم که بر منقار کوچک گنجشکی روی سیمهای برق برق می زند.

دوستت دارم و نگرانم روزی بگذرد که تو تن زندگی ام را نلرزانی و در شعر من انقلابی بر پا نکنی و واژگانم را به آتش نکشی

دوستت دارم که این ها را می نویسم دوستت دارم که کلمه ها را درک می کنم دوستت دارم چون خودت هستی دوستت دارم چرا که جهان را دوست دارم چرا که عاشق آدم ها شده ام ..