شةوقي أوويي تؤية رووناکي دپي سةوداسةرم بؤ تريفةي ماهي أووت ضةن بص‌سةروسامانة شةو  شوق ديدار روي تو روشني‌بخش دل سودايي من‌است بي‌ فروغ ماه رويت، جلوه و جلايي ندارد شب

هه ر باخی گولی وهک توی تیا بیت هه رگیز ئه وباخه خه زانی نابیت  اگر هر باغی گلی مثل تو داشته باشه هرگز دچار خزان نمی شود

ئه و کاتانه ی بیرت ده که م پرپر ئه بم له گریانه به لام به جگه له ته نیایی نایه لم که س په ی بزانه اه ئه مشه و تکام له چاوم کرد ئیتر هه نده بوت نه روانه دلیشم رازی کردووا شه وان نه گریوو نه له کوانه 

چاوت جوانه  گوپت پانه  ماچت ناکه م رمضانه  هه لی اگرم بو جه ژنانه ...  چشمت خوشکله  لوپت تپله  بوست نمیکنم چون رمضونه  میزارمش واسه عیدونه ...

گاهي آدم ها ميروند نه براي اينکه دليلي براي ماندن ندارند بلکه آنقدر کوچکند که تحمل حجم بالاي محبت تو را ندارند.

چاوه کانت دو کوتر بون  هرچه ندم کرد  مالی نه بون  دایان  له شه قه ی بال  له مه به ستم حالی نه بون 

له و روژه توم دیوه په ریشانه دلی من  شه یدا زه ده وو به سه رو سامانه دلی من  از روزی که رخسار تورا دیده ام  دل دریایی من طوفانیست

چنی غمگین،چنی دلگیر پاییز گلومه بغض غم میگیره پاییز  غروبی سیر ا داغش گیره کردم که گلباخی ا باغا میره پاییز

نازانم چؤن باست بكم تاكؤ دلت باور بكات شيعر نيه بوت بنوسم تاكو وه سفي جوانيت بكات خوشم ئه وي هه تا ئه مرم لعنت له وه ي درو ئه كات

هه تادل ده كه وئ  له ترپه و ليدان  قه تره يه خوينم  تا مابئ له گيان  هه تاهه ناسه م  بكاهاتوچو  قه ت له بير ناچيت  خوشه ويستي تو

این اخرین عشقت بوی هوس میداد برگرد به گذشته ات تا که ز نو خود سازی

گیانه دوریکه م قه ت مه گره له دل / بولبول عاشث بیتناتوری له گول چونکه بولبولیش ئاواتی گوله منیش یاذی تو هه ر له ناو دله!!!

ریشم سپی بیت وه ک مامه پیره به گوچانیش بروم توم هه ر له بیره نامه ئه نووسم به چاوی گریان له یادت ناکه م به حه قی قورئان

هر بار که تو میخندی تعادل این شهر به هم میخورد.زندگی را برای از نو ساختن باید

ئه گه ر چی رویی قه ت ناچی له یادم ده که م یادت به یادی تووه شادم

چو فه رهاد، قوله نگ شيرين ئه لگرم مه چم ده دامان مانيشت بمرم  (شاعر: ولي محمد اميدي)  مثل فرهاد تيشه شيرين را بر ميدارم و ميروم در دامان كوه مانشت بميرم