بر سر مزرعه ی سبز فلک باغبانی به مترسک می گفت : دل تو چوبین است… و ندانست که زخم زبان دل چوب هم می شکند

لحظه های بودن چه ارزان بر باد میرود و تازیانه های باد چه بی رحمانه ان را تا بی کران فراموشی میبرد تا انجا که افسانه یکی بود یکی نبود اغاز میشود انجا که هر شروعی پایان است .

تو مهربان همیشه من خواهی ماند حتی اگر سختی راه چشمانت را از من دور کند و در یادم خواهی ماند حتی اگر طنین نفست به گوشم نرسد.

یک عمر قفس بست مسیر نفسم را ، حالا که دری هست مرا بال و پری نیست

ای کاش گفته بودی… ای کاش گفته بودی که عاشق دیگری شده ای من خودم عاشق بودم ... درکت می کردم

بگذار که درها همگی بسته بمانند وقتی که نگاهی نگران پشت دری نیست

چه تفاوت عمیقی ست بین تنهایی قبل از نبودنت و تنهایی بعد از نبودنت…

بگو نبارد برف این‌همه سپید ننشیند بر زمین … حالا که رد پای ما کنار هم جفت نمی‌شود

خدایا من را كه آفریدی گارانتی هم داشتم؟ دلـــم دیگر كار نمی كند

هی تو... میدانی از کجای زندگی بیشتر خسته ام؟ آنجایی که وسط خنده هام بغض میکنم...

"چـــــشــــمــــمـــان خــــورد بــــه هــــم صـــاعـــقــــه زد پـــلــــکــــم ســــوخــــــت....."

سر به گوش من بگذار و آرام بگو :دوستت دارم !! از چه میترسی؟ فردا دوباره میتوانی انکار کنی......

"لــــیــــلـــی تــــو نــــدیــــدی کــــه چــــه بــــا مــــن کــــردنــــد مـــــــردم چـــــــه بـــــــلاهــــــا بــــــه ســـــرم آوردنـــــــد......."

تقصیر برگها نیست. آدمها همینند! نفس میدهی له ات میکنند...!

بـــــــه بَــــــعــــضـــــیـــــا بــــایَـــــدگُـــــفــــت : شُـــــمــــارو پـــــاتَم نــــــمــــیــــتـــــونــــی وایــــســــی چـــــه بــــرســـــه بـــــه حَـــــرفـــــات......."

گاهى جلوى آينه مى ايستم... خودم را در ان ميبينم... دست روى شانه هايش ميگذارم.. و ميگويم : چه تحملى دارد... دلت...