چه مهمانان بي دردسري هستند مردگان نه به دستي ظرفي را چرك مي كنند نه به حرفي دلي را آلوده تنها به شمعي قانعند و اندكي سكوت...

ای دوست قبولم کن وجانم بستان مستــم کـــن وز هر دو جهانم بستان بـا هـــر چـــه دلم قـــرار گیـــرد بــی تـــو آتش بــه مـــن انـــدر زن و آنـــم بستـان...

قصه کوتاه کن ای ناصح و از ما بگذر یکدم از عمر گرانمایه هدر نتوان کرد

هر که جز پیمانه با من بست پیمانی، شکست نیست بیجا گر که می بوسم لب پیمانه را با وجود عشق از من عقل می خواهد فقیه وای بر آنکس که بوسد دست این دیوانه را

گیرم گناه از من و گیرم خطا ز تو کوته به بوسه عاقبت این ماجرا کنیم... دنیا وفا ندارد و ایام اعتبار عاشق نئیم و رند بخود گر جفا کنیم فصل بهار میگذرد ای بهار من باز آ که سوخت طاقت صبر و قرار من

چون زیر خاک تیره شدم یاد من بکن هرجا که حلقه دیدی، دستی به گردنی دانی که آگه است ز حال دل عماد آن برزگر که آتشش افتد به خرمنی

بر ما گذشت نيک و بد اما تو روزگار فکری به حال خويش کن اين روزگار نيست!

گرچه مستیم و خرابیم ، چو شبهای دگر باز کن ساقی مجلس سر مینای دگر امشبی را که در آنیم ، غنیمت شمریم شاید ای جان نرسیدیم به فردای دگر...

پیش ما سوختگان مسجد و میخانه یکـیست حرم و دیر یکی، سبحه و پیمانه یکیست اینهمه جنگ و جدل حاصل کوته‌نظری است گر نظر پاک کنی کعبه و بتخانه یکیست ...

حاجـــی تو حجـــازی شو ، من کـــــــــعبه در آغوشم آن نـــــور کــــه مــــن بینم هــــــر کـــــور نمی بیند این نامه که من دارم ، باز است و بسی خوانا محروم نمی خواند ، مغرور نمی بیند...

بـه پنـدار تــــو: جهانم زيباست! جامه ام ديباست! ديــــــده ام بيناست! زيـانـــم گـــــــــوياست! قفســــم طلاســـــــــــت! به اين ارزد كه دلم تنهاست؟

همه ى آحاد مردم باید وظیفه ى امر کردن به کارهاى خوب و نهى کردن از کار بد را براى خود قایل باشند.

در امر به معروف، مرحله ى قبل از عمل، قلب انسان است. اگر انسان بخواهد صادقانه به معروف امر کند، باید خود به آن معروف دلبسته باشد؛ والّا صادقانه نخواهد بود.

جوانان در محیط خودشان، امر به معروف و نهى از منکر کنند.

امر به معروف و نهى از منکر هم جزو مهمترین مسائلى است که جوانها باید به آن اهتمام کنند.

امر به معروف و نهى از منکر که یکى از ارکان اساسى اسلام و ضامن برپاداشتن همه ى فرایض اسلامى است، باید در جامعه ى ما احیا شود.