{{::'controllers.mainSite.MainSmsBankBanner2' | translate}}
زن چیست ؟ بیماری است.
علت اينکه زنبورها وز وز مي کنند اين است که بلد نيستند حرف بزنند .
انسان بايد در دنيا مانند مهماني باشد كه او را به ضيافت دعوت كرده اند آن چه را پيش روي او آورند بخورد و انچه ندهند مطالبه نكند .
انسان بايد خود را به دو چيز عادت دهد , جفاي ايمان و ظلم بشريت .
فرومايگي شخص از دو چيز روشن مي شود : بيهوده سخن گفتن و نپرسيده جواب دادن.
حاصل من از فضل فقط اين شد که بر جهل خود دانا شوم.
برد باری در زمان خشم و خوشرویی هنگام حسرت مشکل ترین کارهاست.
سخن نیکو ، صیاد دل هاست و خط زیبا نزهت چشم ها .
زندگی کوتاه است و راه دراز و فرصت ها زود از دست میروند .
زندگی یک تصادف است ، مرگ یک واقعیت
تو نميداني نگاهِ بيمژهي محکومِِ يک اطمينان وقتي که در چشمِِ حاکمِ يک هراس خيره ميشود چه دريایِیست! تو نميداني مُردن وقتي که انسان مرگ را شکست داده است چه زندهگيست!
بی تو مهتاب تنهای دشتم بی تو خورشيد سرد غروبم بی تو بینام و بیسرگذشتم. بی تو خاکسترم بی تو، ای دوست!
قصه نیستم که بگویی نغمه نیستم که بخوانی صدا نیستم که بشنوی یا چیزی چنان که ببینی یا چیزی چنان که بدانی من درد مشترکم مرا فریاد کن ...
برای زیستن دو قلب لازم است،قلبی که دوست بدارد قلبی که دوستش بدارند
ای کاش میتوانستم یک لحظه میتوانستم ای کاش بر شانه های خود بنشانم این خلق بیشمار را، گرد حباب خاک بگردانم تا با دو چشم خویش ببینند که خورشیدشان کجاست و باورم کنند
ای کاش میتوانستند از آفتاب یاد بگیرند که بی دریغ باشند در دردها و شادیهایشان حتی با نان خشکشان و کاردهایشان را جز از برایِ قسمت کردن بیرون نیاورند ...
زن چیست ؟ بیماری است.
علت اينکه زنبورها وز وز مي کنند اين است که بلد نيستند حرف بزنند .
انسان بايد در دنيا مانند مهماني باشد كه او را به ضيافت دعوت كرده اند آن چه را پيش روي او آورند بخورد و انچه ندهند مطالبه نكند .
انسان بايد خود را به دو چيز عادت دهد , جفاي ايمان و ظلم بشريت .
فرومايگي شخص از دو چيز روشن مي شود : بيهوده سخن گفتن و نپرسيده جواب دادن.
حاصل من از فضل فقط اين شد که بر جهل خود دانا شوم.
برد باری در زمان خشم و خوشرویی هنگام حسرت مشکل ترین کارهاست.
سخن نیکو ، صیاد دل هاست و خط زیبا نزهت چشم ها .
زندگی کوتاه است و راه دراز و فرصت ها زود از دست میروند .
زندگی یک تصادف است ، مرگ یک واقعیت
تو نميداني نگاهِ بيمژهي محکومِِ يک اطمينان وقتي که در چشمِِ حاکمِ يک هراس خيره ميشود چه دريایِیست! تو نميداني مُردن وقتي که انسان مرگ را شکست داده است چه زندهگيست!
بی تو مهتاب تنهای دشتم بی تو خورشيد سرد غروبم بی تو بینام و بیسرگذشتم. بی تو خاکسترم بی تو، ای دوست!
قصه نیستم که بگویی نغمه نیستم که بخوانی صدا نیستم که بشنوی یا چیزی چنان که ببینی یا چیزی چنان که بدانی من درد مشترکم مرا فریاد کن ...
برای زیستن دو قلب لازم است،قلبی که دوست بدارد قلبی که دوستش بدارند
ای کاش میتوانستم یک لحظه میتوانستم ای کاش بر شانه های خود بنشانم این خلق بیشمار را، گرد حباب خاک بگردانم تا با دو چشم خویش ببینند که خورشیدشان کجاست و باورم کنند
ای کاش میتوانستند از آفتاب یاد بگیرند که بی دریغ باشند در دردها و شادیهایشان حتی با نان خشکشان و کاردهایشان را جز از برایِ قسمت کردن بیرون نیاورند ...
{{::'controllers.mainSite.SmsBankNikSmsAllPatern' | translate}}