یک دانه گندم باید بر خاک بیفتد و بمیرد تا رشد کند و به بار نشیند ،وگرنه همان دانه باقی می ماند.

از فراز ابدیت، ناظران عرش،فرشتگان و ملایک تلاش و مبارزات ترا نظاره میکنند پس قوی باش!

خدایا! تو در همه چیز جاری هستی هر جا بروم تو در آنجا حضور داری تو شاهد من هستی،شاهد افکار ، کلام و اعمالم. تو در هر گام و چرخشی از من مراقبت میکنی پس ترسی ندارم.

آیا گناه از ماست که افکار پلید به سراغمان می آید؟ نه این تقصیر ما نیست که افکار پلید به سراغمان می آید،اما اگر در ذهن خود جایی به انها بدهیم،گناهکار خواهیم بود.

هر وقت می تواید بخندید،همیشه ابتدا به خود بخندید و سپس به دیگران. از وابستگی و تعلقات رها باشید و از داشتن تقصیر و عیب نترسید.

چیزهای جدی را آسان بگیرید و چیزهای آسان را جدی بگیرید، این چیزهای کوچک است که به حساب می آید.

آرامش حقیقی ،آرامش کسی است که خود را به خدا تسلیم کرده است. قلب چنین کسی مرتب فریاد می زند:خدایا من به تو تعلق دارم. خواست خود را تحقق بخش،حتی اگر مرا نابود کنی باز به تو تکیه خواهم کرد.

هرگز نباید بپرسیم:چرا خداوند این را بر من نازل کرده است. اما می توانیم بپرسیم:خداوند از من میخواهد با این چه کنم...

انسان به واسطه ضربان قلبش زنده نیست،حیات او به غذا و خوراک وابسته نیست،او به لطف خدا زنده است.

به خداوند ایمان داشته باش به او ایمان آور و بدان او همیشه بهترین کار را برای تو انجام خواهد داد...

بسیاری از اعمال دنیا از دید ما بی رحمانه،تهاجم آمیز و آلوده به خودخواهی است. در این میان نیروی حقیقی به کسی تعلق دارد که اتکا به خداوند را آموخته است.

برنامه خداوند کامل است و هر آنچه روی میدهد بهترین است. در برنامه الهی هیچ خطایی وجود ندارد و برای کسی که به آن ایمان داشته باشد همه چیز به خوبی پیش می رود.

اندوه ، ناشی از آنچه به سر ما می آید نیست،بلکه از آنچه در درون ما روی می دهد بوجود می آید.

آیا کسی به شما بدی کرده است؟ او را ببخشید،حتی پیش از آنکه از شما طلب بخشایش کند.آنگاه ذهن شما در آرامش خواهد بود و جهان اطراف به شما لبخند خواهد زد.

در این دنیای گذرا،دنیایی که چیزها می آیند و می روند ، و هیچ چیز باقی نمی ماند... آیا چیزی ارزش نگران شدن دارد؟

وقت ما برای تامین تسهیلاتی در زندگی صرف می شود که شاید هیچگاه بدانها نیازی نداشته باشیم، زندگی ما تهی از شور زندگی است!