غرق در اندیشه جهان، دیدم ذره ای كه نام آن « نیكی » است استوار بسوی ابدیت می شتابد، و دریای بی كرانی كه « بدی » نام دارد خود را به هر سوی می كشاند، تا ناپدید شود و بمیرد.

به هیچ شوهری و هیچ زنی و هیچ یاری اعتماد نیست كه اعترافات آدمی را بشنود.

در جوهر چیزها چنین نهاده اند كه از ثمره ی هر توفیقی، هر چه باشد، چیزی پدید آید كه مبارزه ی عظیم تری را واجب سازد.

آیا ما پیروزی را بزرگ انگاشتیم؟ آری چنین نیز هست – اما اكنون چنین می بینیم كه شكست هم، اگر از آن گریزی نباشد، بزرگ است، و مرگ و بیم نیز بزرگ اند.

تو نباید آنچه را ثروت و مال می نامند گرد كنی، باید آنچه به دست می آری و هر كامیابی كه نصیب می شود با دستهای گشاده به گرد خود بپراكنی.

ابرهای غارتگر دیرزمانی پیروز نخواهند ماند، دیر زمانی صاحب آسمان نخواهند بود و اختران را تنها به ظاهر در كام خود فرو می برند.

اگر چند كیلومتر بیشتر از آنچه تاكنون به آن خو گرفته‌اید، گام بردارید، دارایی افزونتری به دست خواهید آورد.

شكست یك عامل نیرو بخش است، نه یك باز دارنده؛ هر شكست بذری از موفقیت در دل دارد.

در همین زمانهای سرخوردگی، چالش و ناامیدی است كه انسان با یك جهش می‌تواند برای رهایی خود برنامه‌ریزی كند.

اولین مرحله انجام كار، تمایل به انجام آن است.

برنامه ریزی دقیق و منظم، پیمودن نیمی از راه است.

اگر با دشمنی زیاد بجنگی، پس از مدتی تمام استراتژی های تو را فرا می گیرد.

نقطه شروع هر موفقیتی، وجود یك نظریه یا نقطه نظر است كه خود ناشی از تصور می باشد.

نقطه شروع هر دستاوردی، خواست و اشتیاق است.

دانستن كافی نیست، باید به دانسته خود عمل كنید.

تهیدستی، مایه‌ی آبروریزی نیست، ولی بی‌گمان، مایه‌ی سربلندی و پشتیبانی هم نیست!