ای عشق مرا به شط خون خواهی برد / چون قیس به وادی جنون خواهی برد فرهاد صفت در آرزویی شیرین / دنبال خودت به بیستون خواهی برد . . .

وقتی دستهایم به کسانی که دوستشان دارم نمیرسد، همیشه با دعاهایم آنها را در آغوش میکشم

به لبخند آیینه ای تشنه ام به آغوش بی کینه ای تشنه ام سلامی صمیمانه آیا کجاست؟ من آواره ام شهر الفت کجاست؟ کسانی که از عشق دم میزنند! چرا بین ما را بهم میزنند!!

از آن روزی که آغوشت را از من گرفتی خلوتگاهم به جای آغوش تو، شده کنج اتاقم! بی شک اگر کنج اتاقم نبود آواره ترین مرد این شهر بودم…

شناسنامه رو بی خیال محل تولد من، آغوش گرم توست

دروغ گفته اند که دنیا این همه کهکشان دارد عزیز دنیای من خلاصه میشود در عرض آغوش زنانه ی تو…

آغوش آدمها! تنها جای دنیاست که اهالی اش با سکوت حرف می زنند دلم را بغل می کنم! و دنیای من با تو آغاز می شود…

دل کندن اگر کار آسانی بود… فرهاد به جای بیستون دل میکند!

ای عشق مرا به شط خون خواهی برد / چون قیس به وادی جنون خواهی برد فرهاد صفت در آرزویی شیرین / دنبال خودت به بیستون خواهی برد . . .

من نه آنم که دو صد مصرع رنگین گویم من چو فرهاد یکی گویم و شیرین گویم

دل کندن اگر کار آسانی بود… فرهاد به جای بیستون دل میکند!

تورا چه به فرهاد؟ یک فرهاد بود و یک بیستون عاشقی! تو همین یک وجب دیوار را بردار… من باورت می کنم

بیستون کنده شدو عشق به جایی نرسید دیگر از تیشه ی فرهاد بدم می آید!!

از بیستون نیاید صدای تیشه گویا که فرهاد به خواب “شیرین” رفته باشد

از عشق های این روزا… داستانی به بلندای شنگول و منگول هم نمیتوان نوشت… چه برسد به شیرین و فرهاد!!!

عادت می کنم : به داشتن چیزی و سپس نداشتنش به بودن کسی و سپس به نبودنش تنها عادت می کنم … اما فراموش نه !!!