بیا حواس تقدیر رو پرت کنیم تو صداش کن من دزدکی فاصله ها رو بر میدارم

دلتنگی یعنی شماره ات را پاک کرده ام و هر شماره غریبی به شوق اینکه تویی خوشحالم می کند

تنهایی را دوست دارم زیرا بی وفا نیست زیرا عشق دروغی در ان نیست

همچو آن طفلی که دروحشت سرایی مانده است دل درون سینه ام بی طاقتیها میکند

در هجوم لحظه های پوچ جدایی سکوت تنها یادگار با تو بودن است

دلم تنگ است پروازمیخواهم تابه کجایش نمیدانم فقط از زمین بیزارم

چه فضاحتی بی هیچ هم اغوشی باردار شدم جنینی آرام بنام تنهایی

دلتنگی عین آتش زیر خاکستر است گاهی فک میکنی تمام شده.. اما یکدفعه همه ات را آتش میزند

کودک که بودم؛ تاب بازی بهانه ی خنده های بلندم بود؛ حالا که بزرگ شده ام چه بیتاب شده ام

دلت که گرفت دیگر منت زمین را نکش اگر هیچکس نیست خدا که هست راه آسمان باز است پر بکش او همیشه آغوشش باز است نگفته تو را میخواند

کسی چه می داند؟شاید روزی بیاید که حال من هم خوب شود هوا خوب شود عشق خوب شود و تو خوب من شوی

در هر رابطه ای چنان باش که اگر تمام شد با افتخار بگویی :از دستم داد

شب است و در به در کوچه های پر در دم فقیر و خسته بدنبال دوست میگردم اسیر ظلمتم رفیق کجا ماندی؟؟ به اعتبار توست که فانوس نیاوردم

نمیبخشمت قبول کن هیچ کس جانش را ب این راحتی نمی بخشد

خنده ام میگیرد وقتی پس از مدت ها بی خبری بی آنکه سراغی از این دل آواره بگیری میگویی :دلم برایت تنگ است یا مرا به بازی گرفته ای یا معنی واژه هایت را خوب نمیدانی دلتنگی ارزانی خودت

می گفت همیشه بخند تا من هم شاد باشم بعد از آن که رفت مدام نگرانم مبادا غصه ای بر قلبش بنشیند دلتنگش می شوم اما کاش می شد بگویمش چقدر دلتنگم