رسیده وقتِ رفتن، هرچند من از قلبت خیلی وقته رفتم…

نقّاشی ام بدک نیست. اما مانده ام چگونه انتظارت را بکشم

زورم به تو نمی رسد به جاده التماس می کنم، برگردد

خیلی دور هم که بروی نقطه نمیشوی.. سه نقطه میشوی در شعرهایم…‏!‏

خداحافظ همین حالا همین حالا که من تنهام خداحافظ به شرطی که بدونی تر شده چشمام…

جدایی من نکردم، خدا کرد نمیدانم چه ناکسی دعا کرد

خداحافظ برای تو چه آسان بود ولی قلب من از این واژه لرزان بود خداحافظ برای تو رهایی داشت برای من غم تلخ جدایی داشت…

غلط است هر که گوید دل به دل راه دارد/ دل من ز غصه خون شد دل تو خبر ندارد

خدایا، یارانه را از ما بگیر اما یار را نه.

کفش های آخرین دیدارمان را برق می اندازم…. اما چقدر برای پاهایم کوچکند!

درد غم عشق تو به هر کس که بگفتم از بهر هلاک من بیچاره دعا کرد

سهم “من” از “تو” عشق نیست، ذوق نیست، اشتیاق نیست، همان دلتنگی بی پایانی است که روزها دیوانه ام می کند!!

غیر از مرگ، چیز دیگری جدایمان نمی کند. این قرار ِ اول من و تو بود. بعد ، ما جدا شدیم. مرگ دیر کرده بود. . .

قلبی داری به وسعت دریا و به بینهایت آسمانها. باید منطقی باشم ،حق داری اگه دلت برام تنگ نمیشه

دلتنگم و این درد کمی نیست، که پشت هیچ خط تلفنی صدای تو نیست دلتنگم و این درد کمی نیست که رو برمیگردانم و جای تو خالی است….

دلتنگم و این درد کمی نیست، که پشت هیچ خط تلفنی صدای تو نیست دلتنگم و این درد کمی نیست که رو برمیگردانم و جای تو خالی است….