اندوه ما در غم از دست دادن آن عزیز بزرگوار در واژه ها نمی گنجد تنها می توانیم از خداوند برایتان صبری عظیم و برای آن مرحوم روحی شاد و آرام طلب کنیم

بیا مثل مرغان آشفته هجرت کنیم / افق را به مهمانی پونه دعوت کنیم بیا مثل پروانه های غریب نیاز / به مهتاب شب های تنهایی عادت کنیم

کم نامه ی خاموش برایم بفرست / از حرف پرم گوش برایم بفرست دارم خفه می شوم در این تنهایی / لطفا کمی آغوش برایم بفرست

عشق من تو باش ، نه برای اینکه در این دنیای بزرگ تنها نباشم تو باش تا در دنیای بزرگ تنهایی ام ، تنهاترین باشی

کاش آن شب را نمی  آمد سحر کاش گم می شد در راه پیک بد خبر تا پدر رفت آن سحر از پیش رو بی نشان را خاک تیره شد به سر

هفت شهر عشق : شهر اول : نگاه و دلربایی شهر دوم : دیدار و آشنایی شهر سوم : روزهای شیرین و طلایی شهر چهارم : بهانه ، فکر جدایی شهر پنجم : بی وفایی شهر ششم : دوری و بی اعتناییشهر هفتم : اشک ، آه ، تنهایی

هر که را خوابگه آخر مشتی خاک است گو چه حاجت که به افلاک کشی ایوان را ماه کنعانی من مسند مصر آن تو شد وقت آن است که بدرود کنی زندان را

گوهر از خاک بر آرند و عزیزش دارند بخت بد بین که فلک گوهر ما برده به خاک

این  گنج نهان در دل خانه پدرم  بود هم بال و پرم بود و همی تاج سرم بود هرجا که زمن نام و نشانی طلبیدند هم  نام بلندش سند معتبرم بود

رفت آن یار داغ و صد اندوه به دل داغدار یار نهاد ما پس ز ماندگان قافله ایم او به منزل رسید و بار نهاد

رفتی ز دیده و داغت به دل ماست هنوز هر کجا می نگرم روی تو پیداست هنوز آنقدر مهر و وفا بر همگان کردی تو نام نیکت همه جا ورد زبان هاست هنوز

دیدی ای دل که خزان با گل و گلزار چه کرد تیغ طوفان بلا با گل بی خار چه کرد شعله شمع به آرامی و مظلومی سوخت داغ آن با دل پروانه بی یار چه کرد

گلچین روزگار عجب خوش سلیقه است می چیند آن گلی که به عالم نمونه است

گفتم که چرا رفتی و تدبیر تو این بود گفتا چه توان کرد که تقدیر همین بود گفتم که نه وقت سفرت بود چنین زود گفتا که نگو مصلحت دوست در این بود

بعد پرپر شدنت ای گل زیبا چه کنم من به داغ تو جوان رفته ز دنیا چه کنم بهر هر درد دوائیست به جز داغ جوان من به دردی که بر او نیست مداوا چه کنم

پسرم دست اجل زود تو را پرپر کرد مادرت گریه کنان خاک عزا بر سر کرد دوستانت همگی از غم تو مایوسند اشک چشم همگان خاک مزارت تر کرد