اى آب فرات ازكجا ميايى؟ناصاف ولى چه با صفا ميايى،خودرا نرساندى به لب خشكين حسين،ديگربه چه رويى به كربلا ميايى؟

اي خلايق! بنويسيد به سنگ لحدم/من فقط عشق حسين بن علي را بلدم/ ننويسيد كه او نوكر بد عهدي بود/ بنويسيد كه او منتظر مهدي(عج)بود/

تا يادش ميكنم"باران" مي آيد، نميدانستم لمس خيالش هم وضو ميخواهد.. ياحسين(ع)

غدير، كربلاي عوام بود وكربلا ،غدير خواص! در غدير با آنكه بيعت گرفته شد جفا شد و در كربلا با آنكه بيعت برداشته شد، وفا

يادمان باشد اگر تنگي دل غوغا كرد/ مهدي فاطمه تنهاست از او ياد كنيم

اي آب فرات از كجا مي آيي؟ ناصاف ولي چه با صفا مي آيي! خود را نرساندي به لب خشك حسين، ديگر به چه رو به كربلا مي آيي.

آن حسینى که شرف یافته دین از شرفش سر و جان داد ز کف تا نرود دین ز کفش هدف تیر بلا ساخت على اصغر خویش تا که سرمشق بگیرد بشر از این هدفش . . .

همواره تجّسم قیام است حسین (ع) در سینة عاشقان ، پیام است حسین (ع) در دفتر شعر ما ، ردیف است هنوز دل چسب‌ترین شعر کلام است حسین (ع)

ماهی که ز آفتاب روشن تر بود لب تشنه آب و تشنه باور بود می رفت و دل از حسین می برد که او پیغمبر کربلا، علی اکبر بود

هلال خون، مه خون، ماه اشک، ماه عزاست عزای کیست؟ گمانم عزای خون خداست خمیده قامت گردون، شکسته پشت فلک روانه خون دل از چشم آدم و حوّاست

چون دید به نوک نی سرش را خورشید بر خاک، تن مطهرش را خورشید آرام ، حریر نور خود را گسترد پوشاند برهنه پیکرش را خورشید

مـــی دانم بابا دو بخــــش است: بخشی در صحـــــرا بخشـــی بر بالایٍ نیــــزه... اما اینکـــه عمــــو چند بخش است فقـط بــابـــا می دانــد... شهادتٍ حضرتٍ عباس رو تسلیت میگــــم... التــماس دعا*

كربلا يعنى طلوع سرخ خون / خط ظلمت را شكستن با جنون كربلا يعنى عبورى پر شتاب / يعنى از گودال تا اوج صعود كربلا يعنى قيامى در قعود / تشنه ماندن در كنار شط آب.

دلم و دلبری تو نفس حیدری تو آفریده خدا منو واسه ی نوکری تو یه گوشه چشم تو بسه واسه حل مشکل من... السلام عليك يا اباعبدالله الحسين

عطری که از حوالی پرچم وزیده است ما را به سمت مجلس آقا کشیده است از صحن هر حسینیه تا صحن کربلا صد کوچه بازکنید محرم رسیده است . . .

شش ماهه على به دوش بابش دادند / یک جام از آن باده نابش دادند چون با لب تشنه حاجت آب نمود / با تیر سه شعبه اى جوابش دادند . . .