کیست که نداند مردان بزرگ از درون کاخهای فرو ریخته به قصد انتقام بیرون می آیند انتقام از خراب کننده و ندای از درونم می گفت برخیز ایران تو را فراخوانده است و برخواستم

به خیال خودت زیرابی زدی و رفتی اما حواست نبود دقیقا منتظر همین حرکتت بودم! کیش مات

گاهی سکوتم ، دشمن را فرسنگها از مرزهای خودش نیز به عقب می نشان

من خوبـــــــم..! عاشق نیستم.. فقط گاهـــی به یادش که می افتم، دلم تنگــــ میشه.. این که عــــشق نیست… هســــــــت…؟

به خوابم نیا ! خوابم را رنگی می کنی روزم را سیاه...

برای اراضی کشورم هیچ وقت گفتگو نمی کنم بلکه آن را با قدرت فرزندان کشورم به دست می آورم

سلام ای ساکن کوچه ی تنهایی بن بست/منم غریبه ترین آشنایادت هست/مااکه در قفسیم خبرازدوست نداریم/دلتنگ دوستیم ولی چاره نداریم!

وقتی دردورترین خاطراتم نزدیکیت را احساس میکنم "شک نکن بهترینی"

لحظه پیروزی برای من از آن جهت شیرین است که پیران ، زنان و کودکان کشورم را در آرامش و شادان ببینم .

به یادتان می آورم تا همیشه بدانید زیباترین منش آدمی، محبت اوست. پس محبت کنید چه به دوست چه به دشمن، که دوست را بزرگ کند و دشمن را دوست. "کوروش کبیر

هنگامی که برخواستم از ایران ویرانه ای ساخته بودند و از مردم کشورم بردگانی زبون ، سپاه من نشان بزرگی و رشادت ایرانیان در طول تاریخ بوده است سپاهی که تنها به دنبال حفظ کشور و امنیت آن است

کمربند سلطنت ، نشان نوکری برای سرزمینم است نادرها بسیار آمده اند و باز خواهند آمد اما ایران و ایرانی باید همیشه در بزرگی و سروری باشد این آرزوی همه عمرم بوده است

شاهنامه فردوسی خردمند ، راهنمای من در طول زندگی بوده است

خردمندان و دانشمندان سرزمینم ، آزادی اراضی کشور با سپاه من و تربیت نسلهای آینده با شما ، اگر سخن شما مردم را آگاهی بخشد دیگر نیازی به شمشیر نادرها نخواهد بود .

اگر جانبازی جوانان ایران نباشد نیروی دهها نادر هم به جای نخواهد رسید

از دشمن بزرگ نباید ترسید اما باید از صوفی منشی جوانان واهمه داشت . جوانی که از آرمانهای بزرگ فاصله گرفت نه تنها کمک جامعه نیست بلکه باری به دوش هموطنانش است .