همانند پلی بودم برای عبورت ، به فکر تخریب من نباش   رسیدی دست تکان بده ، من خود فرو میریزم . . .

من از شوق تو لبریزم گل من / کجایی بی تو پاییزم گل من   ز پا افتاده ام بازآ که شاید / به دیدار تو برخیزم گل من . . .

به تو سوگند ، به راز گل سرخ و به پروانه که در عشق فنا می گردد   زندگی زیبا نیست ، آنچه زیباست تویی تو که آغاز منو لحظه ی پایان منی .

شب من پنجره ای بی فردا  / روز من قصه ی تنهایی ما   مانده بر خاک و اسیر ساحل / ماهی ام ماهی دور از دریا . . .

من هیچ ندانم که مرا آنکه سرشت / از اهل بهشت کرد، یا دوزخ زشت   جامی و بتی و بربطی بر لب کشت / این هر سه مرا نقد و ترا نسیه بهشت . . .

عیبی ندارد،باز هم خودت را بزن به آن راه!   خودت را که به آن راه می زنی   میخواهم تمام راه های دنیا خراب شود !

نه عشق است دل بسته بودن به تن /به دلبستگی تار بر خود متن   همی عشق دارد به دل بستگی/که عشق است پایان دلبستگی . . .

از غـــم رفتنت دیگه پاره شد بند دلم/ خونه ی نو یار جدید مبارکــــت باشه گلم   چه بی خبر بخت تو شد نگفتی که منم بیام / باشه ولی من از خدا خوشبختیتو فقط میخوام

گاه این نازک دلم ، یاد رویت میکند / گاه با دیدار گل ، یاد بویت میکند   گاه با دلواپسی ، در کنار پنجره / از هزاران قاصدک پرس و جویت میکند . . .

چشم مستی که تو داری به خدا زنجیر است   هر که پا بند تو شد ، تا به قیامت گیر است . . .

ما کار و دکان و پیشه را سوخته ایم   شعر و غزل و دوبیتی آموخته ایم   در عشق که او جان و دل و دیدۀ ماست   جان و دل و دیده هر سه را سوخته ایم . . .

زندگی مانند لبخند ژکوند است   در نظر اول به روی بیننده تبسّم می کند   امّا اگر در او دقیق شوی می گرید . . .

بعد از این بگذار قلب بی قراری بشکند / گل نمی روید ، چه غم گر شاخساری بشکند   کاروان غنچه های سرخ روزی می رسد / قیمت لبهای سرخت روزگاری بشکند

ترسم که تو هم یار وفادار نباشی / عاشق کش و معشوق نگه دار نباشی   من از غم تو هر روز دوصد بار بمیرم / تو از دل من هیچ خبر دار نباشی

حکایت تو که دنیا را نیازرده ست / دلی گرفته در آیینه های افسرده ست   حکایت منه در مشت روزگار دچار / پرنده ای ست که پیش از رها شدن مرده ست

دوست دارم عاشقت باشم ولیکن بی نشانه / از غمت تنها بسوزم همچو یاری مخفیانه   دوست دارم عاشقت باشم ننالم در فراقت / سر دهم آوای وصلت با سرودی عاشقانه