گاهی آدم دلش فقط یک دوستت دارم می‌خواهد که نمیرد!

ما بدهکاریم به هم به تمام دوستت دارم های ناگفته ای که پشت دیوار غرورمان ماند و آنها را بلعیدیم فقط و فقط برای اینکه نشان دهیم منطقی هستیم . . .

ﺗﻮ ﻣﺜﻞ ﺁﺩﻡ ﺑﺮﻓﯽ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﻭﺭ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺖ ﺩﺭ ﺁﻏﻮﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﮕﯿﺮﻡ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﯽ ﺭﻭﯼ

دوستت دارم و هراسانم دقایقی بگذرند، که بر حریر دستانت دست نکشم و چون کبوتری بر گنبدت ننشینم و در مهتاب شناور نشوم سخن ات شعر است خاموشی ات شعر و عشقت آذرخشی میان رگ هایم چونان سرنوشت.

این روزها گفتن دوستت دارم ! آنـقدر ساده است که می شود آن را از هر رهگذری شنید  اما فهمش  یکی از سخت ترین کارِهای دنیاست 

عاشق دوستت دارم های ناقصی هستم که به میانه نرسیده فراموششان می‌کنی…

چه از تو دورم کرده‌اند کلمات!  کاش جای این‌همه شعر فقط نوشته بودم: دوستت دارم!

آمدی بشنوی بمانی آمدی شنیدی، رفتی! حالا سال‌هاست دیگر کسی از لب‌هام نشنیدَه‌ست: “دوستت دارم”

تو رفته‌ای من مانده‌ام و این طوطیِ دروغ‌گوو! که هِی تکرار می‌کند: دوستت دارم، دوستت دارم،…

دیوانه نمی گوید دوستت دارم دیوانه می رود تمام دوست داشتن را به هر جان کندنی جمع می کند از هر دری می زند زیر بغل می ریزد پای کسی که قرار نیست بفهمد دوستش دارد…

نمی شود دوستت نداشت لجم هم که بگیرد از دستت نهایتش این است که دفتر چه ی خاطراتم پر از فحش های عاشقانه می شود…

میخواهم رازم را بی پرده با باد بگویم دوستت دارم تا مرز جنون

آنقدر دیر می گویی دوستت دارم که احساسم بیات می شود سرد می شود از دهان می افتد

شانه هایت را برای گریه کردن دوست دارم …

مثل گنجشکی که ، زیر برفا مونده همه ی دلتنگیم ، پیش تو جا مونده یه نفر اینجا هست که تو رو دوست داره هنوز …..

تمام دوستت دارم های نگفته ام درون حنجره بغض می شود دق می کنم وقتی نیستی