من كیستم گدای تو یا ثامن الحجج شرمنده عطای تو یا ثامن الحجج بالله نمی روم بر بیگانگان به عجز تا هستم آشنای تو یا ثامن الحجج

ﺗﻮ اﻧﺘﺨﺎب ﻣﻦ ﻧﺒﻮدی ﻋﺸﻖ من! ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻢ ﺑﻮدی ﺗﻨﻬﺎ اﻧﮕﻴﺰه ﻣﺎﻧﺪﻧﻢ در اﻳﻦ واﻧﻔﺴﺎی ﺷﻠﻮغ در اﻳﻦ زﻧﺪﮔﻲ ﺑﻲ اﻋﺘﺒﺎر …

ﻧﻪ ﺩﺭ ﺁﻏﻮﺷﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﻡ ﻧﻪ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﻮﺳﯿﺪﻩ ﺍﻡ ﻧﻪ ﺣﺘﯽ ﻣﻮﻫﺎﯾﺖ ﺭﺍ ﻧﻮﺍﺯﺵ ﮐﺮﺩﻩ ام ﺍما ﺑﺒﯿﻦ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺮﺍﯾﺖ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻣﯽ نویسم

می خواهم با همین قلب ناقص دوست بدارم زندگی کنم و این بار مراقبم  از هر اتفاق عاشقانه ای که بیفتد عکس بردارم

غم انگیز است پاییز و غم انگیزتر، وقتی تو باشی و من برگ‌ها را با خیالت تنها قدم بزنم . . .

کاش من یک بچه آهو می شدم می دویدم روز و شب در دشتها توی کوه و دشت و صحرا روز و شب می دویدم تا که می دیدم تو را ... بهترین شاد باش ها تقدیم به شما ، بمناسبت میلاد امام علی بن موسی الرضا (ع)

حریمت قبله ی جانم/ بود حب تو ایمانم تو را هر لحظه می خوانم/ رضا جانم، رضا جانم منم مست ولای تو/ گدایم من گدای تو نهادم سر به پای تو/ رضا جانم، رضا جانم .. میلاد نور مبارک

شمع جمع شاپرکهایی رضا ای کلید ساده مشکل گشا آن گل زیبا گل خوشبو تویی ای رضا جان، ضامن آهو تویی با نگاهت چون کبوتر کن، مرا تا بگیرم اوج، خوشحال و رها  

از عرش سلام سرمدی آوردند ..... آیینه ی حُسن سرمدی آوردند با آمدن رضا(ع) از باغ بهشت ..... یک دسته گل محمدی آوردند ... میلاد نور مبارک

گاهی ، دوستت دارم هات بیهوده و غم انگیز است … همانند دویدن ها برای جبران گل به خودی!

به گوش دل ندا آمد، که یار دلربا آمد .... به درد ما دوا آمد، رضا آمد، رضا(ع) آمد خدا داد آنچه را وعده،‌ بشد در ماه ذیقعده ... که آمد بهترین بنده، رضا آمد ، رضا آمد

گمشده بودم ، غرق در كثافت شهر، آمدی از نورم كردی ، دستگیر بی دستی ام شدی! روی شانه های ضریحت گریستم و دخیل پنجره فولادت ، طلایم كرد، حالا یاریم كن كه تا عطر معرفتت را دریابم

رضاجان عمریست كه گوشه نشین محبتم این گوشه را به وسعت دنیا نمیدهم یا امام الرئوف

آقا گداتو پس نزن  اونكه فقط می خواد یه چیز/ عمری كبوترت شدم یه بار برام گندم بریز

بارگاهی كه به شهر قم بپاست  هم برای من مدینه هم كربلاست خاك پاكش را غرق بوسه می كنم چون كه جای پای اربابم رضاست

بعضی حرفها مالِ نگفتن اند مالِ آلوده نشدن در دایره ی کلمات همانجا  کنج پستوی دل که باشند حرمت دارند . . . زاده که شوند انگار مرده اند . . .