گرمايي بودم هميشه ... ولي بين خودمان بماند ... سرمايي مي شوم وقتي پاي آغوش تو در ميان باشد

الهي تو چه بي انتها ميبخشي ما چه حسابگرانه تسبيح ميگوييم

الهى! ذكر تو مرا دين است و مهر تو مرا آيين و نظر تو عين اليقين ، من تو را جويم كه در ملكوت تو كمتر از تار مويم.  الهى! باغم و حسرتم و بى توبه حيرتم ،در زندان محنتم بستهء مشيتم.

بگذار سرنوشت هر راهی که می خواهد برود, ما راهمان جداست .  بگذار این ابر ها تا می توانند ببارند !  یادت باشد ما چترمان خداست.

من خدا را در نگاه آنانی دیدم که خود نیازمند محبت بودند ولی باز محبت می کردند ...

خداوندا  هم روز را تو ميسازي هم روزگار را، پس امروز را زيباتر بساز!

وقتی که میشود با ایمان با خدا راه برویم. دیگر نیازی نیست با ترس بدویم.

یافته هایت را با باخنه هایت مقایسه کن....  اگر خدا را یافتی باخته هایت مهم نیست

خدايا دستم به آسمانت نميرسد اما دست تو به زمين كه ميرسد ... بلندم كن .

اگر خدا آرزويي در دل تو انداخت بدان توان رسيدن به آن را در تو ديده

لحظه پاک نیایش دارم از خدا یه خواهش،بر سر دل های سوخته بکشد دست نوازش

خدا مرحم تمام دردهاست.هر چه عمق خراشهای وجودت بیشتر باشدخدا برای پر کردن ان بیشتر در وجودت جای میگیرد

خدایا! نعمت عافیت مبداء همه نیازهاست...  و عاقبت به خیری مقصده همه نیازهاست...  بین این مبداء تا آن مقصد والا ترین نیازها دلخوشیست....  به بزرگیت سوگند آنرا به تمامه دوستانم عطا فرما.....

من خدایی دارم، که در این نزدیکی است نه در ان بالاها مهربان، خوب، قشنگ چهره اش نورانیست گاهگاهی سخنی می گوید، با دل کوچک من، ساده تر از سخن ساده من او مرا می فهمد او مرا می خواند، او مرا می خواهد...

من خدا را دارم, كوله بارم بر دوش, سفری میباید, سفری تا ته تنهایی محض, هر كجا لرزیدی, از سفر ترسیدی, فقط آهسته بگو: من خدا را دارم...

خدایا یاریم کن هرگاه خواستم در مورد راه رفتن کسی قضاوت کنم مدتی با کفشهای او راه بروم.