امام صادق (ع) فرمودند: إنَّ اللَّهَ يُحِبُّ أن يُسألَ ويُطلَبَ ما عِندَهُ؛ خداوند ، خوش دارد كه از او خواهش شود و از آنچه نزد اوست ، درخواست گردد. الكافى، ج 2، ص 475

عالم همه قطره ودریاست حسین خوبان همه بنده ومولاست حسین ترسم که شفاعت کند ازقاتل خویش ازبس که کرم داردواقاست حسین

به سلامتی اون حس هایی که نمیشه به اشتراک گذاشت مگر با خدا …

تاحالاشده.... دلت براش به حدی تنگ شه که بی اختیار راه بی افتی و بری جاهایی که باهاش قدم می زدی قدم بزنی .... فقط به این امید که شاید ببینیش......

پیامبراعظم (ص) می فرمایند : وقتی خدا به بنده اش نعمتی می دهد دوست دارد که اثرات آن نعمت در بنده آشکار شود.

هر دل كه به عشق ، پاي بندش كردند........با مِهر حسين ، ارجمندش كردند بر پاي علمدار ، چو بر خاك افتاد........با نام " ابوالفضل " بلندش كردند

ای امیری که علمدار شه کرب و بلائی.....اسد بیشه صولت، پسر شیر خدایی  من چه خوانم به مدح تو، که تو خود اصل مدیحی.....من چه گویم به ثنایت که تو خود عین ثنایی

قال الحسین (ع) : « موتٌ فی عزِّ خیرٌ من حیاةٍ فی ذلٍّ» مرگ با عزت و آزادگی بهتر است از زیستن با ذلت و حقارت.

در شگفتم از کسی که میبیند هر روز از جان و عمر او کاسته میشود اما برای مرگ اماده نمیشود. امام علی (ع)

دلم زار ِ زینبه .. گوشه ی چآدر ِ زینبه .. امشب جون ِ همه برلبه .. روضه خون مآدر ِ زینبه .. وآی زینب

الم اعهد اليكم يا بني ادم ان لا تعبدوا الشيطان انه لكم عدو مبين .اى فرزندان آدم، مگر با شما عهد نكرده بودم كه شيطان را مپرستيد، زيرا وى دشمن آشكار شماست؟

اتبعوا من لا يسالكم اجرا وهم مهتدون . از كسانى كه پاداشى از شما نمى‌خواهند و خود [نيز] بر راه راست قرار دارند، پيروى كنيد.

فوق ایدیهم یداللهی که فرموده خدا.....وصف دست توست که بالاترین دستهاست یَل به آن گویند که پشتش نیاید بر زمین.....تو به صورت بر زمین افتاده ای زهرا گواست دیوانه ی علمدار حسینم...

قالوا يا ويلنا من بعثنا من مرقدنا هذا ما وعد الرحمن وصدق المرسلون 36/52 مى‌گويند: «اى واى بر ما، چه كسى ما را از آرامگاهمان برانگيخت؟ اين است همان وعده خداى رحمان، و پيامبران راست مى‌گفتند.»

ولو نشاء لطمسنا علي اعينهم فاستبقوا الصراط فاني يبصرون 36/66 و اگر بخواهيم، هر آينه فروغ از ديدگانشان مى‌گيريم تا در راه [كج‌] بر هم پيشى جويند؛ ولى [راه راست را] از كجا مى‌توانند ببينند؟

اولم ير الانسان انا خلقناه من نطفه فاذا هو خصيم مبين 36/77 آیا انسان ندید که ما او را از نطفه ناقابل (چنین آراسته) خلقت کردیم؟ آن گاه (به جای آنکه شکر گزار باشد) دشمن آشکار ما گردید.